Sleánna faoi Sholas an Lae

Faoi scáth na gcnoc, tá an tóir ag teacht,Faoi scáth na gcnoc, tá an tóir ag teacht,Fuil ar an bhféar, fuil ar an gcloch,An lá ag titim, an oíche ag teacht.

Chonaic mé na sluaite ag teacht thar an gcaol,Na sleánna ag lonrú faoi sholas an lae,Ní raibh ann ach ciúnas roimh an stoirm mhór,An talamh ag crith faoi chosa na ndaoine go léir.D'fhágamar ár mbaile, d'fhágamar an cnoc,Le croíthe lán d'eagla, is lámha lán de chloch.

Ó, a mháthair, ná caoineadh do mhac sa chath,Tá an bás ag fanacht, tá an t-am ag dul thar,Tá an talamh seo folaigh, tá an fód seo dearg,Is ag troid ar son saoirse, táimid ag dul ar an mbealach.Slán leis na gleannta, slán leis an gcoill,Ní fheicfidh muid an solas go deo arís.

Tá an ghaoth ag séideadh trí na sciatha briste,Tá an t-aer lán de dheataigh is de ghlórtha miste,Níl aon teitheadh anois, tá an cinniúint socraithe,Tá na biacha ag glaoch ar na fir atá caillte.Tá an t-imleabhar druidte, tá an scéal curtha i bhfolach,Faoi chré an chatha, táimid go léir ag fanacht.

Tá an ghrian ag dul faoi, tá an troid thart,Ní chloistear ach ciúnas, ní chloistear ach tart.Codail go sámh anois, a laochra na gcnoc,Tá an tsíocháin tagtha, tá an talamh ag cnoc.Codail, a laoch, codail go deo.