Anáil na Cruinne

Tá an solas ag damhsa ar an loch,Is an talamh ag análú faoi mo chosa,Tá an t-am ag sníomh mar shruthán glan,Ag lorg an rúin atá i bhfolach sa ghleann.Níl aon bhalla idir an talamh is an spéir,Níl ach an anáil ag gluaiseacht sa ghaoith,Ag éisteacht le glór na gcloch is an chrainn,Ag fáil an tsolais atá i lár an mheoin.

Ó, a spioraid na gcnoc, líon mo chroí,Le rúndiamhair na cruinne, le solas na gréine,Táimid ar fad mar chuid den tsíoraíocht,Ag siúl an bhóthair i bhfianaise na réaltaí.Nílimid caillte, nílimid ina n-aonar,Tá an anáil chéanna ag sníomh trínn go léir.

Tá an t-eolas i bhfíodóireacht na gcrann,I bplandaí na gcloch is i bhfás an fhéir,Ní gá dom cuardach a dhéanamh i gcéin,Tá an fhírinne istigh i mo chliabhrach féin.Éiríonn an grian is téann sí faoi,Mar chroí a bhuaileann in am na cruinne,Tá an t-anam ag teacht abhaile anois,Ag scaoileadh na gceangal, ag fáil na suaimhnis.

Ó, a spioraid na gcnoc, líon mo chroí,Le rúndiamhair na cruinne, le solas na gréine,Táimid ar fad mar chuid den tsíoraíocht,Ag siúl an bhóthair i bhfianaise na réaltaí.Nílimid caillte, nílimid ina n-aonar,Tá an anáil chéanna ag sníomh trínn go léir.

Tá an solas ag teacht, tá an saol ag bogadh,Is muidne ag snámh ar thonnta an tsaoil,I lár na ciúnais, tá an fhírinne le fáil,Táimid ar fad sa bhaile, i gcroí na cruinne.