Gairdín na Síochána

Faoi scáth na gcrann, áit a bhfuil an t-am ina stad,Ag éisteacht le glór na habhann ag rith thar an gcloch,Tá an saol ag múscailt faoi bhun na spéire.

Tá an drúcht ar an bhféar mar phéarlaí na maidine,Ag lonrú sa solas atá ag teacht thar na sléibhte,Tá an lon dubh ag canadh os cionn an chlaí,Ag fáilte roimh lá nua, ag fáilte roimh an saol.Tá an t-aer úr ag líonadh mo scamhóg,Ag glanadh an dorchadais as mo chroí,Tá an domhan ag casadh timpeall orm,Ag damhsa sa ghaoith, ag damhsa sa saoirse.

Ó, a nádúir, a mháthair na hálainne,Tá do chuisle ag bualadh i mo chuisle féin,I ngach duilleog, i ngach bláth, i ngach cloch,Tá do ghrá le feiceáil, tá do ghrá le mothú.Ná fág mé anseo i mbrón an tsaoil,Tóg mé leat go dtí do ghairdín rúnda,Áit a bhfuil an síocháin ina rí ar an talamh.

Tá an ghrian ag dul faoi taobh thiar den fharraige,Ag péinteáil na spéire le dathanna an óir,Tá na réaltaí ag teacht amach ceann ar cheann,Ag faire ar an domhan atá ag titim ina chodladh.Tá an ciúnas ag titim ar an gcoill,Ag cumhdach gach créatúir faoina sciathán,Tá an talamh ag análú go domhain is go mall,Ag ullmhú don oíche, ag ullmhú don aisling.

Codail anois, a thalamh dhílis,Faoi bhun na réaltaí, faoi bhun na gealaí,Beidh mé anseo ag fanacht leat,Go dtí go n-éireoidh an ghrian arís,Ag tabhairt solais do mo shaol,Ag tabhairt beatha do mo chroí.