Oidhreacht na gCuisle

Ó, a sheanchrí na sinsear,Ó, a thalamh na bhfírinne,Tá an t-am ag filleadh abhaile.

Siúlaim cois na habhann ag luí na gréine,Ag lorg lorg na gcos a d’imigh romham,Tá scéal na gcloch greanta sa talamh,Ag insint faoi na laethanta a bhí ann.Níl aon chríoch leis an snáithe seo,Tá sé fite go doimhin sa chroí,Cosaint ar an ghaoth agus ar an gceo,An oidhreacht a d’fhág siad ina ndiaidh.

Is muidne an t-uisce, is muidne an talamh,Is muidne an t-am atá ag rith go brách,Ó ghlúin go glúin, tá an dóchas beo,Inár n-anamacha, inár n-uile rann.Ní chaillfear an t-eolas, ní scriosfar an rian,Tá an oidhreacht inár gcuisle, ina solas geal.

Feicim aghaidheanna sna scáileanna,Gáire na n-aithreacha, deora na máithreacha,Tá siad ag faire orainn ó na cnoic,Ag treorú an bhealaigh tríd an dorchadas.Ná lig don deannach an t-eolas a chlúdach,Coinnigh an tine ina lasracha dearga,Is muidne an t-iompar, is muidne an t-eochair,Ag oscailt doirse an ama atá le teacht.

Is muidne an t-uisce, is muidne an talamh,Is muidne an t-am atá ag rith go brách,Ó ghlúin go glúin, tá an dóchas beo,Inár n-anamacha, inár n-uile rann.Ní chaillfear an t-eolas, ní scriosfar an rian,Tá an oidhreacht inár gcuisle, ina solas geal.

Tá an t-am ag filleadh,Tá an t-am ag teacht,Is muidne an oidhreacht,Is muidne an t-am.Fágaim an rian,Fágaim an scéal,Inár gcroí go brách.