Solas an Chnoic

Ó, a ghrian na maidine, éirigh os mo chionn,Tá an solas ag damhsa ar an gcloch is ar an gcrann.

Siúlaim an cosán atá caite ag na glúine,I measc na gcnoc ina bhfuil an t-anam ag lúbadh.Níl uaim ach ciúnas i lár an lae gheal,Ag lorg na rianta atá fágtha ag an gceal.Tá an t-aer lán de rún nach bhfuil le rá,Ach mothaím an chumhacht ag teacht i mo lár.

Ó, a spioraid na talún, treoraigh mo chéim,Tá an domhan mór seo ag glaoch ar m'ainm féin.I ngach braon den bháisteach, i ngach gath den ghréin,Tá croí na cruinne ag bualadh go séimh.Níl teorainn leis an nglóir atá thart orm anois,Táim saor sa solas, glanta ó gach bris.

Ní thagann an t-eolas ó leabhair nó ó scéalta,Ach ó sholas na réalta nuair a bhíonn an oíche ag réiteach.Tá an t-anam ag snámh i bhfarraige mhór,Ag filleadh ar an bhfód, ag filleadh ar an gceol.Is iomaí casadh atá romham ar an mbóthar,Ach tá an solas istigh ionam, ag lasadh mar an gceò.

Ó, a spioraid na talún, treoraigh mo chéim,Tá an domhan mór seo ag glaoch ar m'ainm féin.I ngach braon den bháisteach, i ngach gath den ghréin,Tá croí na cruinne ag bualadh go séimh.Níl teorainn leis an nglóir atá thart orm anois,Táim saor sa solas, glanta ó gach bris.

Tá an t-anam ag filleadh, tá an t-anam i gcéin,I mbrollach na cruinne, táim socair, táim séimh.Ag filleadh ar an talamh, ag filleadh ar an ngrá,Tá an spiorad ag scíth a ligean, tá an t-am anois ann, go bráth.