Glór na gCnoc

Faoi scáth na gcrann, áit nach sroicheann an ghrian,Tá scéal ag an talamh, ag feitheamh le blianta.

Dúisíonn an choill le glór na sean-laoch,Tá lorg na gcos ag filleadh ar an bhféar.Bhíodh solas sa dorchadas, cruth ar an gceo,Ag rince sa ghleann faoi ghealach na mbó.Tá na cnoic ag labhairt i dteanga nach thuigimid,Ag cur i gcuimhne dúinn an saol a chaillimid.

Ó, a shean-scéalta na gcnoc, an t-uisce, an t-aer,Tá bhur n-anamacha beo sa chloich is san fhéar.Ón bhfarraige mhór go dtí mullach an tsléibhe,Tá draíocht fós beo, ag fanacht go léire.

Siúlann siad fós thar na sruthanna ciúine,Lorg na bhfathach i gcré na gclúidí.Níor imigh an t-am, tá sé ina luí sa talamh,Ag fanacht le guth, ag fanacht le damhsa.Is muidne na daoine atá ag lorg an tsolais,I measc na gclocha a bhfuil ualach na staire orthu.

Ó, a shean-scéalta na gcnoc, an t-uisce, an t-aer,Tá bhur n-anamacha beo sa chloich is san fhéar.Ón bhfarraige mhór go dtí mullach an tsléibhe,Tá draíocht fós beo, ag fanacht go léire.

Tá an ghrian ag dul faoi, tá an oíche ag teacht,Tá scéal na ndaoine fós lán den neart.Codlaíonn an draíocht faoi thalamh na n-aibhne,Go dtí go ndúisíonn an ghaoth na haislingí.