Máthair na gCrann

Tá an drúcht ar an bhféar go fóill,Ag glanadh na gcloch sa ghleann,Tá an ghrian ag teacht thar an gcnoc,Ag múscailt an domhain as a chodladh.Tá an t-éan ag canadh go binn,Ar bharr na sceiche gile,Ag fógairt an lae atá romhainn,Ag scaipeadh an cheo go fánach.

Ó, a nádúr, a mháthair na gcrann,Is tú mo dhídean, is tú mo chlann,Ó na sléibhte arda go dtí an fharraige mhór,Is i do chroí atá mo bheo go deo.Is tú an t-uisce, is tú an talamh,Is tú an anáil a choinníonn mo chorp,Ó, a nádúr, a mháthair na gcrann,Is tú mo dhídean, is tú mo chlann.

Tá na duilleoga ag damhsa go héadrom,Le gaoith a thagann ón iarthar,Tá an abhainn ag rith tríd an gcoill,Ag insint scéalta na sinsir.Ní gá dom focal a rá,Nuair a bhím i do láthair,Tá síocháin ann, tá grá ann,I ngach bláth agus i ngach fál.

Ó, a nádúr, a mháthair na gcrann,Is tú mo dhídean, is tú mo chlann,Ó na sléibhte arda go dtí an fharraige mhór,Is i do chroí atá mo bheo go deo.Is tú an t-uisce, is tú an talamh,Is tú an anáil a choinníonn mo chorp,Ó, a nádúr, a mháthair na gcrann,Is tú mo dhídean, is tú mo chlann.

Tá an ghrian ag dul faoi go mall,Ag fágáil solas órga ar an talamh,Codlaíonn an domhan go ciúin,Faoi ghealach gheal agus spéir dhuibh.Tá an nádúr ag faire orainn,Go dtí go n-éireoidh an lá arís,Ag foscadh gach créatúr sa dorchadas,Go síoraí, go síoraí.