Glór na nDéithe faoi na Cnoic

Ó, aithris na sean-scéalta,I bhfad siar i ndorchadas na hoíche,Nuair a labhair na clocha linn.

Tá na laochra ag codladh faoi na cnoic,Ag fanacht leis an gcláirseach ag seinm,Tá an solas ag damhsa ar an loch,Mar a rinne sé roimh thús an tsaoil.Chonaic mé an bhean sa drúcht,Ag siúl thar na tonnta gan rian,A súile mar locháin dhoimhne,Ag insint rúin nár chuala mé riamh.

Ó, a mhuintir na dtonn, a mhuintir na gcnoc,Tá an draíocht sa chuisle, tá an t-am ag rith,Éist leis an ngaoth ag casadh an scéil,Tá na déithe ag féachaint anuas orainn fós.Ní bheidh deireadh choíche leis an gceol,Ní bheidh deireadh choíche leis an scéal.

Tá scáth na gcrann ag síneadh amach,Ag cumadh pictiúr de thír atá caillte,Ach tá sí beo i gcroí an fhile,Is i mbeolaí na ndaoine a bhfuil grá acu don tír.Ó, a chroí, ná bíodh eagla ort roimh an dorchadas,Mar is ann a bhíonn na réalta is gile,Tá an t-eolas i bhfolach sa bhfíoruisce,Ag fanacht leat, a chompánaigh an tsaoil.

Ó, a mhuintir na dtonn, a mhuintir na gcnoc,Tá an draíocht sa chuisle, tá an t-am ag rith,Éist leis an ngaoth ag casadh an scéil,Tá na déithe ag féachaint anuas orainn fós.Ní bheidh deireadh choíche leis an gceol,Ní bheidh deireadh choíche leis an scéal.

Tá an scéal á scríobh sa ghaineamh,Tá an t-am ag imeacht mar an taoide,Fan liom go fóill, a chara mo chroí,Go dtiocfaidh an lá, go dtiocfaidh an t-éirí,Is go mbeidh an saol arís go fóill.