Rince na nAnamacha

Ó, aithris dom an scéal atá i bhfolach sa ghaoth,I bhfad siar i gcéin, áit a bhfuil an solas ag luí.

Tá na clocha ina seasamh mar fhinnéithe ar an gcé,I gcaisleán na n-anamacha, áit a bhfuil an t-am ag séideadh.Chonaic mé an bhean sa loch, a gruaig mar ór ar snámh,Ag cur geasa ar an oíche, ag glaoch ar an lá.Tá an talamh seo lán de mheabhlaireacht is de ghrá,Agus na sióga ag damhsa faoi sholas na réaltaí go brách.

Ó, éist leis an nglaoch atá ag teacht ón gcnoc,Tá na sean-dhéithe ag múscailt faoin gcloch.Is rince an tsaoil é, is rince an chroí,Ag lorg na fírinne atá i bhfolach sa ghaoith.Ná lig don scéal dul ar seachrán sa dorchadas,Tá an draíocht beo fós, ag lasadh na n-aibhneacha.

Bhí laochra an tseansaol ag cur catha sa gceo,Le claimhte de sholas, is iad ag dul go beo.Níl aon deireadh leis an gcuardach, níl aon chríoch leis an scéal,Tá an saol seo ina rann, is muidne ag léamh an phéil.Ó, tóg mo lámh anois, téimis go dtí an t-imeall,Áit a bhfuil an spéir ag bualadh leis an talamh go ciúin.

Tá an scéal scríofa sna réaltaí thuas,Agus sa chroí atá ag bualadh go buan.Ní imeoidh an draíocht, ní imeoidh an ghaoth,Táimid go léir mar chuid den scéal, go deo na ndeor.Go deo na ndeor.