Glaoch na n-Aoiseanna

Ó, a mháithreacha na gcnoc,Éistigí le glór na n-amanna dulta,Nuair a bhí an talamh ag canadh faoi chois,Agus an spéir ag caitheamh a brat.

Tá na clocha ina seasamh go ciúin,Ag inseacht scéalta faoi dhraíocht na gcéadta,Bhíodh an ghrian ag damhsa ar dhroim na dtonn,Agus na réalta ag snámh sa loch go héasca.Chonaic mé an bhean sa luan ag siúl,A cuid gruaige ina sruth de sholas geal,D’fhág sí rian ar an bhféar glas úr,Agus d’imigh sí siar thar an spéir gan scéal.

Ó, a sheanchas na n-aoiseanna,Ag dúiseacht sa ghaoith,Tá an draíocht fós i bhfolachI gcroí na gcnoc, i gcroí na gaoithe.Ná lig don dearmad teacht,Ná lig don scéal dul i léig,Tá spiorad na n-ársa inár measc,Ag fanacht linn i ngach aon bhéim.

Bhí na fathaigh ag codladh faoin gcré,A n-anáil ina ceo ar bharr na sléibhte,Níor chuala siad ach gáire na n-éan,Agus glór na habhann ag rith go tréan.Tá na focail greanta in aghaidh na gcloch,Léigh iad leis an tsúil atá ag breathnú siar,Tá an t-am ag filleadh ina chiorcal mór,Agus an fhírinne ag teacht chun solais arís.

Ó, a sheanchas na n-aoiseanna,Ag dúiseacht sa ghaoith,Tá an draíocht fós i bhfolachI gcroí na gcnoc, i gcroí na gaoithe.Ná lig don dearmad teacht,Ná lig don scéal dul i léig,Tá spiorad na n-ársa inár measc,Ag fanacht linn i ngach aon bhéim.

Tá na scéalta beo,Tá na scéalta ag fás,I gcroí na talún,Go deo, go deo,Inár measc.