Lann ar Lann

Faoi scáth na gcnoc, tá an tóir ag teacht,I bhfad ó bhaile, tá an talamh ag crith.An grian ag dul faoi ar an ngleann,Ag fágáil an t-anam i mbrón is i gcrích.

Tá na sleánna ag taitneamh sa spéir,Lann ar lann, agus fuil ar an bhféar.Ní fheicfear an maidin ag éirí go sámh,Nuair a bhailíonn na sluaite le fuath is le gráin.Tá an t-eallach ag rith, tá an tóir ar an gceann,Agus briseann an croí faoi mheáchan an ghleann.

Ó, a mháthair, ná caoin mé sa dorchadas fós,Tá an cath ag dul thart, tá an t-am ag dul i bhfós.Tá na saighdiúirí ag titim mar dhuilleoga fómhair,Ag iarraidh an tsíocháin i measc na gcloch mór.A stór mo chroí, ná bíodh eagla ort roimh an oíche,Tá an saol seo ag imeacht, mar scáth ar an uisce.

Tá an bratach á stracadh ag gaoithe an tuaiscirt,Tá scéalta na marbh á n-insint sa gcuimhne.Níl aon teacht aniar don té a thiteann sa chath,Ach cloch ar an uaigh, agus cuimhne ar an bhflatha.Tá an t-aer lán de dheataigh is de ghlaoch,Agus dúnann an doras ar an saol a bhí saor.

Tá an ciúnas ag teacht ar an bpáirc,Tá an fuil ar an bhféar ag maolú go mall.Slán leis an lá, slán leis an gcoimhlint,Tá an t-anam ag filleadh, faoi scáth na bhflaitheas.Tá an t-anam ag filleadh, faoi scáth na bhflaitheas.