Deoraíocht na dTonnta

Fágann mé mo mhuintir is mo thalamh féin,Ag imeacht thar sáile i gcéin,An t-aistear seo fada, an t-aistear seo crua,Mo chroí istigh i bpian is i ngruaim.Tá an long ag luascadh ar thonnta an tsaoil,Ag fágáil na gcladach, ag fágáil an fhaill,Níl solas romham ach dorchadas mór,Is mé ag lorg mo chosáin ar an bhfarraige mhór.

Ó, slán leis na cnoic is na gleannta glasa,Slán leis an teallach, slán leis an gcaras,Tá mé i mo choimhthíoch i dtír gan ainm,Is mo smaointe ag filleadh ar an áit a raibh anam.Is mé i mo dheoraí, is mé i mo scáile,Ag iompar an bhróin trí na blianta fada.

Tá an ghrian ag dul faoi ar an gcladach thall,Ag meabhrú dom saol nach bhfillfidh ar ball,Na guthanna caointe sa ghaoth ag teacht aníos,Ag lorg mo thaca, ag lorg mo dhílis.Níl leigheas ar an uaigneas seo, brónach is trom,Ach cuimhne ar an baile, ar an áit a raibh fonn,Tá an t-eolas sa chroí, cé go bhfuil mé i bhfad,Go bhfanann mo dhúchas i gcónaí ina áit.

Ó, slán leis na cnoic is na gleannta glasa,Slán leis an teallach, slán leis an gcaras,Tá mé i mo choimhthíoch i dtír gan ainm,Is mo smaointe ag filleadh ar an áit a raibh anam.Is mé i mo dheoraí, is mé i mo scáile,Ag iompar an bhróin trí na blianta fada.

Fillfidh mé lá éigin ar an gcladach sin,Nuair a thiocfaidh an suaimhneas go dtí mo chroí,Go dtí sin, fanfaidh mé, is mé i mo dheoraí,Ag lorg na gréine thar na tonnta, thar an bhfarraige mhór.Slán, a thír dhúchais, slán go fóill.