Agos ng Paglaya

Alikabok sa kalsadang binabagtasBitbit ang pangarap na tila kumukupasSa ilalim ng araw na mapanghusgaTayo’y nakatayo, hindi ba nakikita?Ang mga kamay na puno ng kalyoSinisigaw ang katotohanang naglalahoSa bawat hakbang, sa bawat paghingaIpinaglalaban ang sariling hustisya.

Huwag kang tatalikod sa iyong landasAng bagyo ay lilipas, ang takot ay wawakasanItaas ang kamao sa gitna ng dilimDahil ang bukas ay sa atin din.

Sumigaw ka hanggang sa mapaos ang tinigHuwag hayaang mabaon sa lupang malupitTayo ang bagong agos, tayo ang lakasSa mundong ito, tayo ang magwawakasNg pait, ng lumbay, ng tanikalaSumabay ka sa agos, tayo ang simula.

Nakatingin sa malayo, sa mga gusaling matatayogHabang ang sikmura ay patuloy ang pag-ugongMga pangakong napako sa dingding na basaSaksi ang buwan sa ating mga luhaNgunit hindi tayo susuko sa agos ng panahonIto ang ating laban, ito ang ating hamonAng bawat sugat ay tatak ng tapangSa gitna ng unos, tayo ang haharang.

Sumigaw ka hanggang sa mapaos ang tinigHuwag hayaang mabaon sa lupang malupitTayo ang bagong agos, tayo ang lakasSa mundong ito, tayo ang magwawakasNg pait, ng lumbay, ng tanikalaSumabay ka sa agos, tayo ang simula.

Hindi na tayo magtatago sa aninoAng bawat pintig ay isang panataNa ang karapatan ay hindi ibinibigayIto ay kinukuha, ito ay pinaglalabanNgayon din, sa oras na ito!

Sumigaw ka hanggang sa mapaos ang tinigHuwag hayaang mabaon sa lupang malupitTayo ang bagong agos, tayo ang lakasSa mundong ito, tayo ang magwawakasNg pait, ng lumbay, ng tanikalaSumabay ka sa agos, tayo ang simula.

Tayo ang simula.Itaas ang kamao.Hindi tayo susuko.Hanggang sa huli.