Bakal na Katapat

Nakayuko ang mga anino sa ilalim ng tulayNilalamon ng usok ang bawat hibla ng buhayAng mga kamay na magaspang, bakal ang hawakPinipiga ang pawis, sa gutom ay nakatapakHindi na mabilang ang mga araw na lumipasSa paghahanap ng hustisya na mailap at marahas

Ang mga haligi ng palasyo ay gawa sa kasinungalinganHabang ang sikmura ng bayan ay walang lamanBinubulag ang masa ng mga pangakong hungkagHabang ang yaman ng lupa, unti-unting nilalagasWala nang marinig kundi ang ungol ng gutomSa gitna ng siyudad na puno ng nakatagong poot

Ramdam ang pagyanig sa ilalim ng mga paaHindi na matatakpan ang galit na nagbabagaAng boses ng api, sa hangin ay humahawiWalang atrasan, sa laban na hindi mapapawi

Ibagsak ang mga pader na naghihiwalaySa liwanag at dilim, sa hirap at buhayAng sigaw ng bayan, bakal ang katapatSa paglaya ng tanikala, tayo ang magmumulatHindi na luluhod, hindi na magpapaapiSa gitna ng unos, tayo ang mananatili

Tingnan mo ang paligid, ang mga mata’y naging batoNakalimutan na ang halaga ng sariling dugoIsinangla ang dangal para sa barya-baryang baryaHabang ang mga gahaman, nagpapakasasa sa kabanTama na ang pananahimik, tama na ang pagtitiisAng bawat patak ng luha, magiging baha ng pag-aaklas

Basagin ang salamin na nagtatago ng katotohananHukayin ang ugat ng ating kahirapanHindi ito panaginip, ito ay sumpa ng kasaysayanNa kailangang putulin ng ating sariling kamayNgayon ang oras, ngayon ang pagbangonIpunin ang lakas, sa gitna ng panahon

Ibagsak ang mga pader na naghihiwalaySa liwanag at dilim, sa hirap at buhayAng sigaw ng bayan, bakal ang katapatSa paglaya ng tanikala, tayo ang magmumulatHindi na luluhod, hindi na magpapaapiSa gitna ng unos, tayo ang mananatili

Walang hari sa ating mga pusoWalang amo sa ating mga isipAng bawat paghakbang ay pagbawi sa bukasAng bawat paghinga ay paghamon sa wakas

Tayo ang bagyoTayo ang unosTayo ang katapusan ng inyong paghahariHindi na muling magpapasailalimAng lupa ay akinAng bukas ay atin