Hangin sa Dalampasigan ng Puso

Nakatingin sa kawalan, sa bintanang may alikabokBinabalikan ang mga sandaling sa isip ay pumapasokAng kape sa mesa ay lumamig na sa tagal ng paghihintaySa mga pangakong tila usok na naglaho sa dalampasigan ng buhay

Hindi ko na mabilang ang mga gabing luha ang naging kasamaPilit tinatahi ang mga sugat na iniwan ng iyong pagsintaAng hapdi ay nananatili, parang aninong ayaw lumisanSa bawat sulok ng silid, ikaw pa rin ang aking nararamdaman

Bakit ba kailangang masaktan nang ganito kalalim?Sa gitna ng unos, hanap ko’y liwanag sa iyong dilimKahit alam kong wala na, kahit alam kong tapos naPuso ko’y nakakulong pa rin sa alaala mong kay gandaIkaw pa rin ang hinahanap sa tuwing ako ay nag-iisa

Naglalakad sa kalsadang dati nating pinagsaluhanBawat hakbang ay may bigat ng mga salitang hindi nabitawanAng mga ngiti mo sa larawan ay tila isang sumpaNa nagpapaalala kung gaano kasakit ang mawalay sa iyong kalinga

Bakit ba kailangang masaktan nang ganito kalalim?Sa gitna ng unos, hanap ko’y liwanag sa iyong dilimKahit alam kong wala na, kahit alam kong tapos naPuso ko’y nakakulong pa rin sa alaala mong kay gandaIkaw pa rin ang hinahanap sa tuwing ako ay nag-iisa

Kung maibabalik ko lang ang oras na lumipasSana ay hindi na hinayaang ang pag-ibig natin ay magwakasNgunit ang tadhana ay sadyang mapaglaro at malupitIniwan akong mag-isa sa gitna ng hapdi at pait

Bakit ba kailangang masaktan nang ganito kalalim?Sa gitna ng unos, hanap ko’y liwanag sa iyong dilimKahit alam kong wala na, kahit alam kong tapos naPuso ko’y nakakulong pa rin sa alaala mong kay gandaIkaw pa rin ang hinahanap sa tuwing ako ay nag-iisa

Nag-iisa sa dilim...Hinihintay ang paglipas ng sakit...Paalam na sa ating kahapon...Paalam na...