Basang Lupa

Nakadungaw sa bintanang puro alikabokPinagmamasdan ang usok na sumasabogSa pagitan ng mga gusaling walang mukhaNaghahanap ng anino sa gitna ng kalsadaTila ba ang oras ay nakatali sa paaHindi makausad, hindi rin makawala.

Naaalala ko pa ang amoy ng basang lupaNoong ang mundo ay abot-kamay ng mga bataNgayon ay puro ingay, puro pagmamadaliNakalimutan na natin ang tumingin sa tabiAng mga pangarap na dati’y kasing-liwanag ng buwanNgayo’y kupas na, parang lumang kasuotan.

Bakit ba kay bilis ng takbo ng mga araw?Tila ba tayo ay mga dahong naliligawSa agos na hindi naman natin piniliSa mundong puno ng mga nakatagong pighati.

Iwanan muna natin ang ingay ng lungsodSumabay sa kumpas ng pusong pagodHayaan ang hangin ang magdala sa atinSa lugar na hindi na kailangang hanapinDito sa gitna ng gabi at ng liwanagIkaw at ako, sa mundong hindi na kailangang magpanggap.

Minsan ay naiisip ko kung may nakakakitaSa mga luhang pilit tinatago sa tuwaAng bawat hakbang ay may dalang bigatSa pagitan ng tama at ng mga sugatPero heto tayo, patuloy na bumabangonSa kabila ng lahat, sa gitna ng panahon.

Hindi na kailangang magmadaliHindi na kailangang magkunwariAng lahat ng sakit ay may katapusanTulad ng ulan na humuhupa rin sa daanHinga nang malalim, bitawan ang lahatAng bukas ay sa atin, kahit na maging salat.

Iwanan muna natin ang ingay ng lungsodSumabay sa kumpas ng pusong pagodHayaan ang hangin ang magdala sa atinSa lugar na hindi na kailangang hanapinDito sa gitna ng gabi at ng liwanagIkaw at ako, sa mundong hindi na kailangang magpanggap.

Hinga lang...Dahan-dahan lang...Nandito pa tayo.Nandito pa tayo.Sa gitna ng lahat,Tayo pa rin.