Bakod na Bato

Alapaap ay tila ba nakikiramaySa lupang tuyo na sa araw ay namamatayDala-dala ang bigat ng bawat hakbangSa kalsadang baku-bako, puno ng kulangAng pawis na tumutulo sa aking nooAy siyang patunay ng buhay na totooSa ilalim ng araw, sa gitna ng bukidAng pangarap ay tila ba laging napipilit.

O, kay hirap naman ng buhay sa nayonKung ang ani ay kulang sa bawat panahonNgunit sa kabila ng dusa at paitTinig ng bayan ay ating iaawitHindi man ginto ang ating hawak sa kamayAng dangal ng tao ay hindi mapapantay.

Nakita ko ang bata sa gilid ng daanBitbit ang pag-asa sa kanyang kapalaranSapatos na luma, tsinelas na napigtasNgunit sa mata niya’y may ningning na wagasTayong lahat ay mga binhing itinanimSa gitna ng unos at gabing madilimMagkakapit-bisig sa bawat pagsubokSa lupang sinilangan, tayo ay luluhod.

Hindi na kailangan ng marangyang buhayBasta’t ang katwiran ay laging nakasalalaySa bawat pagbigkas ng ating mga salitaDoon natin makakamtan ang tunay na layaHuwag kang bibitiw, huwag kang susukoAng bukas ay atin, sa ating pagtayo.

O, kay hirap naman ng buhay sa nayonKung ang ani ay kulang sa bawat panahonNgunit sa kabila ng dusa at paitTinig ng bayan ay ating iaawitHindi man ginto ang ating hawak sa kamayAng dangal ng tao ay hindi mapapantay.

Sa paglubog ng araw, tayo ay uuwiBitbit ang pag-asa sa bawat sandaliLupa, langit, at ang ating mga tinigMananatiling buhay, mananatiling panig.