Abo sa Daan

Nakatingin sa kawalan, sa dilim ng silidInaalala ang bawat sandaling ating pinatidAng lamig ng hangin, tila kayakap ang lungkotSa bawat paghinga, pangalan mo ang nais sambitNagbabakasakaling sa pagpikit ng aking mataIkaw ay narito pa, sa tabi ko, sinta

Dati-rati, tayo ang bida sa bawat kwentoNgayon ay naiwan na lang sa mga lumang litratoAng pangakong binitawan, tila bula na naglahoSa gitna ng ulan, ako ay nalilito

Bakit ba kailangang magtapos sa ganito?Ang lahat ng tamis, naging pait sa puso koSana’y bumalik ang oras, nung tayo ay buo paBago pa man maglaho ang lahat, bago pa man mawalaAng liwanag sa iyong mga mata, na aking sinasamba

Naglalakad sa kalsadang puno ng alaalaBawat sulok ay saksi sa ating pagsintaAng mga tawanan, ang mga yakap na mahigpitNgayon ay alaala na lang na kay paitHindi ko akalain na ganito ang kahihinatnanAng dating apoy, ngayo’y abo na lamang sa daan

Bakit ba kailangang magtapos sa ganito?Ang lahat ng tamis, naging pait sa puso koSana’y bumalik ang oras, nung tayo ay buo paBago pa man maglaho ang lahat, bago pa man mawalaAng liwanag sa iyong mga mata, na aking sinasamba

Kahit na pilitin, kahit na magmakaawaAng tadhana ay mapaglaro, hindi na makikinig paAng pag-ibig na akala ko’y habambuhay naNagwakas sa isang iglap, iniwan akong mag-isaNaghahanap ng sagot, sa langit na walang bituinSa bawat pagpatak ng luha, ika’y hihilingin

Bakit ba kailangang magtapos sa ganito?Ang lahat ng tamis, naging pait sa puso koSana’y bumalik ang oras, nung tayo ay buo paBago pa man maglaho ang lahat, bago pa man mawalaAng liwanag sa iyong mga mata, na aking sinasamba

Paalam na sa ating nakaraanSa mga pangarap na hindi na matatagpuanMananatili ka sa aking diwaKahit na ang mundo ay nag-iba naPaalam na... sa ating pagsinta.