Eskina ng Laban

Sa gitna ng usok at ingay ng kalsadaTingin sa malayo, bitbit ang mga alaalaHindi susuko, kahit pa madapaAng kwentong ito, sa hangin ay ibababa

Alas-kwatro ng madaling araw, gising na ang bayanSa kanto ng lungsod, bakbakan ang kahirapanNaglalakad nang nakayuko, bitbit ang pangarapSa bawat hakbang, may baong bigat na saklapTingnan mo ang paligid, mga matang naghahanapNg liwanag sa dilim, sa mundong mapagpanggapAng sikmura ay kumakalam, pero ang isip ay matalasSa bawat paghinga, pilit na kumakawala sa gapos na malupit at marahasHindi kailangan ng ginto para maging hariSapat na ang dangal na sa puso ay nananatiliKahit pa ang sapatos ay butas na ang swelasAng bawat taludtod ko, tatagos sa bakal na rehas

Lipad sa ulap, kahit ang paa ay nasa lupaHawak ang tadhana, hindi na magpapa-alipin sa kumpas ng ibaIto ang tinig ng mga nakalimutan ng panahonSa bawat pagtayo, tayo ang magiging bagong hamonBumabangon, humahakbang, hindi na muling lilingonSa gitna ng unos, tayo ang magiging bagong hamon

Mula sa eskinita, dala ang galing at diskarteHindi kailangan ng yaman para maging tanyag sa kalyeAng bawat salita ay bala ng katotohananTumatagos sa pandinig ng mga nasa kapangyarihanNakikita ko ang mga batang naglalaro sa kanalPangarap nila ay mataas, kahit ang paligid ay hangalSila ang susunod na magpapatuloy ng labanSa bawat titik na isinusulat, may kasamang paninindiganHuwag mong maliitin ang taong galing sa ibabaDahil ang pinakamalakas na puno, sa bagyo nagmumulaHindi man pantay ang laban, hindi man patas ang mundoGagamitin ko ang aking boses para maging sandata ko

Hindi ito hiram na kwento, ito ang tunay na buhaySa bawat pagkakamali, natutong tumayo at magtagumpayWalang atrasan, kahit ang mundo ay guguhoHawak ang pananampalataya, sa sarili ay buoAng bawat pagod ay magbubunga ng tagumpaySa bawat pagsubok, tayo ay magpapatuloy na mabuhay

Lipad sa ulap, kahit ang paa ay nasa lupaHawak ang tadhana, hindi na magpapa-alipin sa kumpas ng ibaIto ang tinig ng mga nakalimutan ng panahonSa bawat pagtayo, tayo ang magiging bagong hamonBumabangon, humahakbang, hindi na muling lilingonSa gitna ng unos, tayo ang magiging bagong hamon

Tandaan mo, ang bawat hakbang ay may saysayAng bawat hirap ay may kaakibat na tagumpaySa kalsadang ito, tayo ang sumusulat ng kasaysayanHindi man ngayon, darating ang ating panahonPatuloy lang, patuloy langAng laban ay hindi pa taposBukas, sisikat ang araw para sa atinTayo ay babangon.