Ugoy ng Dagat

Nakatingin sa malayo, sa ilalim ng arawAng init ng kalsada, sa dibdib ay sumasayawPagod sa maghapon, bitbit ang mga pangarapSa bawat hakbang, buhay ay hinahanap‘Di kailangang magmadali, ‘di kailangang tumakboHayaan ang hangin ang magdala sa atin dito

Itaas ang mga kamay, hayaang lumipadAng bawat problema, sa dagat ay ilubog agadDamhin ang paghinga, sa lupang sinilanganTayo ay magkaisa, sa gitna ng kapayapaanHayaan ang ritmo, ang siyang magturoNg landas na tahimik, ng pusong totoo

Ang bawat patak ng pawis, may katumbas na ngitiSa likod ng mga hirap, may pag-asang nagtatabi‘Di man ginto ang hawak, o pilak ang bulsaAng yaman ay nasa loob, sa tapat na pagsasamaHuwag mong kalimutan, kung saan ka nanggalingAng ugat ng iyong pagkatao, huwag mong paliliparin

Itaas ang mga kamay, hayaang lumipadAng bawat problema, sa dagat ay ilubog agadDamhin ang paghinga, sa lupang sinilanganTayo ay magkaisa, sa gitna ng kapayapaanHayaan ang ritmo, ang siyang magturoNg landas na tahimik, ng pusong totoo

Sa gitna ng unos, tayo ay mananatiliMatatag na parang kawayan, sa hangin ay sumasaliWalang iwanan, walang sisihanAng pag-ibig sa kapwa, ang ating sandiganLiwanag ng buwan, gabay sa dilimAng bukas ay darating, nang mahinahon at malalim

Itaas ang mga kamay, hayaang lumipadAng bawat problema, sa dagat ay ilubog agadDamhin ang paghinga, sa lupang sinilanganTayo ay magkaisa, sa gitna ng kapayapaanHayaan ang ritmo, ang siyang magturoNg landas na tahimik, ng pusong totoo

Hayaan lang, hayaan langSa ilalim ng araw, tayo ay magdahan-dahanPayapa ang isip, payapa ang lahatSa bawat paghimig, tayo ay magtatapat