Pintig ng Bakal

Sa gitna ng usok at mga aninoHinihintay ang bukas na parang naglalahoAng ingay ng kalsada, tila hapdi sa pandinigNgunit sa puso ko, ikaw ang tanging tinig

Semento ang saksi sa pagod kong hakbangSa bawat pag-ikot, mundo’y kulangDala ang alaala ng probinsyang tahimikHabang ang siyudad ay puno ng ligaligTinitingala ang mga gusaling abot-langitNgunit ang lungkot, hindi maitatago ng pilit

Dahan-dahang gumagalaw ang orasSa pagitan ng pangarap at pagtakasNararamdaman ang pintig ng lupaSa ilalim ng bakal na walang awa

Hahanapin kita sa bawat sulok ng gabiKahit ang liwanag ay unti-unting napapawiSa bawat tibok, ikaw ang aking dalanginSa gitna ng unos, ikaw ang aking hangarinSa bawat tibok, ikaw ang aking dalanginSa gitna ng unos, ikaw ang aking hangarin

Minsan ay naliligaw sa agos ng taoNakalimutan na kung sino ang totooNgunit sa pagpikit, naririnig ang kawayNg mga puno’t ilog na dati’y kaagapayHindi man maabot ng kamay ang nakaraanDito sa puso, ikaw ang laging tahanan

Dahan-dahang gumagalaw ang orasSa pagitan ng pangarap at pagtakasNararamdaman ang pintig ng lupaSa ilalim ng bakal na walang awa

Hahanapin kita sa bawat sulok ng gabiKahit ang liwanag ay unti-unting napapawiSa bawat tibok, ikaw ang aking dalanginSa gitna ng unos, ikaw ang aking hangarinSa bawat tibok, ikaw ang aking dalanginSa gitna ng unos, ikaw ang aking hangarin

Hindi ito pagtakas, ito ay paghahanapSa tunay na sarili sa gitna ng ulapBawat hakbang ay may dalang pag-asaKahit ang landas ay puno ng kabaBabalik din ang init, babalik din ang sigla

Sa paglubog ng araw, ikaw ang pahingaSa paggising ng bukas, ikaw ang pag-asaTahanan, tahananIkaw ang aking tahananSa gitna ng lahatIkaw ang aking tahanan