Sumpa ng Panahon

Nakaupo sa tapat ng bintanaPinagmamasdan ang paglubog ng arawDala-dala ang mga alaalaNg mga pangakong tila naparam na langSariwa pa ang hapdi sa dibdibSa bawat pagpikit, ikaw ang nakikitaAng tinig mo’y parang hanging humahaplosSa pusong matagal nang naghihintay ng himala

Hindi ko na mabilang ang mga gabiNa inubos ko sa pagbabakasakaliNa baka sakaling lumingon ka paAt muling hanapin ang dating tayo

Sana’y mapansin mo ang aking pananabikSa bawat kumpas ng puso kong nananabikKahit na malayo ka sa aking pilingIkaw pa rin ang tanging nais kong makapilingHindi man maging akin ang iyong bukasDito sa puso ko, ikaw ang laging wagas

Naglalakad sa kalsadang dati nating lakaranBawat sulok ay may baong kislap ng kahaponAng mga tawanan nating walang hangganNgayon ay naging abo na sa gitna ng panahonMinsan ay tinatanong ang sariliBakit kailangang magtapos ang lahat nang ganitoSa kabila ng sakit, sa kabila ng paitIkaw pa rin ang pinipili ng puso ko

Sana’y mapansin mo ang aking pananabikSa bawat kumpas ng puso kong nananabikKahit na malayo ka sa aking pilingIkaw pa rin ang tanging nais kong makapilingHindi man maging akin ang iyong bukasDito sa puso ko, ikaw ang laging wagas

Kung babalik ang oras at pagkakataonHahayaan ko ba ang tadhanang maglayo sa atin?O ipaglalaban ko ang bawat sandaliKahit pa ang kapalit ay ang aking sariliNgunit tapos na ang lahat, wala nang magagawaTatanggapin na lang, kahit ang puso ay luhaan

Sana’y mapansin mo ang aking pananabikSa bawat kumpas ng puso kong nananabikKahit na malayo ka sa aking pilingIkaw pa rin ang tanging nais kong makapilingHindi man maging akin ang iyong bukasDito sa puso ko, ikaw ang laging wagas

Ikaw ang laging wagasSa bawat pintigSa bawat paghingaPaalam na sa mga pangarap nating dalawaIkaw pa rin...Ikaw pa rin...