เงาในเมืองที่ไร้เธอ

แสงไฟที่พร่ามัวบนถนนสายเดิมเงาตัวเองยังคงเดินวนอยู่ที่เก่าแก้วใบเดิมที่วางทิ้งไว้เมื่อวันก่อนยังคงมีรอยคราบความหลังที่จางไปผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาแต่สายตาฉันมองหาแค่เพียงคนเดียวในเมืองที่กว้างใหญ่จนใจมันเปลี่ยวความเงียบเหงาก็กลายเป็นเพื่อนสนิทไป

กลิ่นไอฝนที่เพิ่งผ่านพ้นไปยิ่งตอกย้ำให้ใจต้องหวนคืนถึงวันเวลาที่เคยมีเธออยู่ตรงนี้ภาพฝันเหล่านั้นยังชัดเจนในความทรงจำ

อยากจะย้อนเวลาไปในคืนนั้นที่มือเรายังกุมกันแน่นไม่ปล่อยไปแม้โลกหมุนไปไกลจนใจแทบขาดแต่ความรักยังคงติดค้างอยู่ในใจยังรอคอยเธอที่เดิมไม่เคยเปลี่ยนแม้จะรู้ว่าเธอคงไม่หวนคืนมา

เหมือนคนหลงทางในความทรงจำที่ไม่มีวันหาทางออกเจอต่อให้พยายามลบภาพเธอออกไปแต่หัวใจกลับยิ่งตอกย้ำถึงความจริงว่าฉันยังคงรักเธออยู่ตรงนี้

อยากจะย้อนเวลาไปในคืนนั้นที่มือเรายังกุมกันแน่นไม่ปล่อยไปแม้โลกหมุนไปไกลจนใจแทบขาดแต่ความรักยังคงติดค้างอยู่ในใจยังรอคอยเธอที่เดิมไม่เคยเปลี่ยนแม้จะรู้ว่าเธอคงไม่หวนคืนมา

เหลือเพียงฉันกับความเหงาในเมืองใหญ่หวังว่าสักวัน ลมพัดพาใจให้ลืมเลือนแต่คืนนี้...ยังคงเป็นฉันที่คิดถึงเธออยู่คนเดียวเพียงคนเดียว...ในเมืองที่ไม่มีเธออีกต่อไป