เศษเสี้ยวของวันวาน

แสงไฟที่พร่าเลือนในคืนที่ลมพัดผ่านมองดูเงาตัวเองในกระจกที่ร้าวรานเราต่างเป็นแค่คนแปลกหน้าในเมืองกว้างใหญ่ที่พยายามจะหาที่ยืนในความมืดมิดข้างในกลิ่นฝนที่เพิ่งจางไปทิ้งความเงียบงันเอาไว้เหมือนใจที่ยังคงเฝ้ารอใครบางคนในความทรงจำ

วันเวลาที่หมุนไปไม่เคยจะรอใครภาพถ่ายใบเก่าที่เริ่มเลือนหายไปตามกาลเวลาเหมือนคำพูดที่ติดค้างอยู่แค่ในลำคอ

อยากจะย้อนคืนวันให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมในวันที่เรายังไม่รู้จักคำว่าเสียใจแค่รอยยิ้มจางๆ ที่เธอมอบให้ในตอนนั้นมันยังคงชัดเจนในใจไม่เคยจางหายไปท่ามกลางผู้คนมากมายแต่กลับรู้สึกอ้างว้างเพราะหัวใจดวงนี้มันยังคงมีแค่เธอ

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินด้วยกันทุกค่ำคืนตอนนี้เหลือเพียงแค่รอยเท้าที่เลือนลางไปความทรงจำที่สวยงามมักจะเจ็บปวดเสมอเมื่อรู้ว่ามันไม่มีทางจะหวนคืนกลับมาได้อีกเราต่างเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ลอยไปตามลมที่หวังเพียงแค่ได้พบกันอีกครั้งในความฝัน

วันเวลาที่หมุนไปไม่เคยจะรอใครภาพถ่ายใบเก่าที่เริ่มเลือนหายไปตามกาลเวลาเหมือนคำพูดที่ติดค้างอยู่แค่ในลำคอ

อยากจะย้อนคืนวันให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมในวันที่เรายังไม่รู้จักคำว่าเสียใจแค่รอยยิ้มจางๆ ที่เธอมอบให้ในตอนนั้นมันยังคงชัดเจนในใจไม่เคยจางหายไปท่ามกลางผู้คนมากมายแต่กลับรู้สึกอ้างว้างเพราะหัวใจดวงนี้มันยังคงมีแค่เธอ

หากว่าโลกนี้หมุนช้าลงกว่านี้อีกนิดฉันคงมีโอกาสได้พูดคำที่ค้างคาแต่ในความเป็นจริง เราต่างก็ต้องเดินหน้าปล่อยให้ความรักกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าในบทเพลง

อยากจะย้อนคืนวันให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมในวันที่เรายังไม่รู้จักคำว่าเสียใจแค่รอยยิ้มจางๆ ที่เธอมอบให้ในตอนนั้นมันยังคงชัดเจนในใจไม่เคยจางหายไปท่ามกลางผู้คนมากมายแต่กลับรู้สึกอ้างว้างเพราะหัวใจดวงนี้มันยังคงมีแค่เธอ

เพียงแค่เธอ...ในความทรงจำที่เลือนหายแค่เธอ...ที่ยังคงอยู่ในใจตลอดไป