Bakalsikmura

Usok at alikabok sa kalsadang mainitMga mata kong dilat, sa pangarap ay nakakabitHindi titigil, hindi hihintoSa bawat hakbang, may kwentong nabubuo

Gising bago sumikat ang araw sa abot-tanawBitbit ang pag-asa sa bulsang punit at lantawDaanan ay baku-bako, maputik ang bawat likoNgunit ang binti ko ay bakal, hindi basta susukoKita ko ang mga mukha, pagod sa araw-arawNaghahanap ng liwanag sa gitna ng pag-apawNg mga gusaling matayog, anino’y nakakasakalHabang ang sikmura’y kumakalam, sa hirap ay sumasabay ang dasalHindi lang ito basta hangin, ito ay buhay na pinipilitSa bawat pag-agos ng pawis, katotohanan ang nakaukit

Ito ang tibok ng lansangang hindi natutulogSa bawat pagbagsak, muling babangon at luluhodSa harap ng hamon, ang boses ay lalakasSa agos ng panahon, tayo ang maglalabasNg tunay na kulay, ng tapang na taglaySa gitna ng unos, tayo ang magbibigay-buhay

Tingnan mo ang paligid, mga batang naglalaroSa pagitan ng mga jeep, sa gitna ng guloSila ang bukas, sila ang pag-asa ng bayanKahit ang paligid ay puno ng mga kadilimanHindi kailangang yumuko, hindi kailangang magtagoAng bawat salita ko ay bala sa gitna ng pagbabagoMula sa eskinita hanggang sa dulo ng tulayIto ang aking saksi, ito ang aking alayAng bawat letra’y bituin, sa dilim ay nagniningningKahit gaano pa kalayo ang kailangang marating

Hindi man madali, hindi man malinawAng landas na tinatahak sa gitna ng arawNgunit sa bawat pintig, may apoy na nagbabagaWalang makakapigil sa ating mga adhikaItaas ang kamao, ipakita ang lakasDahil ang tunay na laban, hindi natatapos sa pagtakas

Ito ang tibok ng lansangang hindi natutulogSa bawat pagbagsak, muling babangon at luluhodSa harap ng hamon, ang boses ay lalakasSa agos ng panahon, tayo ang maglalabasNg tunay na kulay, ng tapang na taglaySa gitna ng unos, tayo ang magbibigay-buhay

Ramdam mo ba?Ang init ng kalsadaAng tibok ng pusoPatuloy langWalang hintoHanggang sa duloTayo pa rin.