รอยน้ำตาใต้แสงไฟเมืองหลวง

ลมพัดโชยกลิ่นฟางมาตามทางสายเดิมแสงตะวันลับเลือนเตือนให้ใจเหงาทุ่งกว้างสุดสายตาที่เคยเฝ้าวันนี้เหลือเพียงเงา กับความหลังที่ฝังใจ

จากบ้านนามาไกลในเมืองหลวงหวังจะเก็บเงินรวงไปสร้างฝันตากแดดตากฝนสู้ทนทุกคืนวันหวังเพียงสักวันจะได้กลับไปกอดแม่รอยยิ้มที่เคยเห็นใต้ต้นมะขามกลายเป็นความทรงจำที่ขมปร่าในเมืองที่วุ่นวายไร้เมตตาไม่มีใครหันมามองคนจนอย่างเรา

เงินทองที่ส่งไป หวังให้พ่อสุขสบายแต่หัวใจกลับสลาย เมื่อรู้ว่าแม่ป่วยหนักอยากจะบินกลับไป แต่หนี้สินยังรุมรักต้องฝืนทำหน้าชื่นอกตรม

โอ้ชีวิตคนบ้านนา ที่พลัดถิ่นมาหากินในเมืองกรุงที่แสนโหดร้ายคิดถึงข้าวใหม่ปลามันที่เคยป้อนให้กันตอนสายวันนี้เหลือเพียงความหมายของคำว่าอดทนฝากดาวบนฟ้าช่วยบอกแม่ทีว่าลูกคนนี้ยังคงสู้ไม่ถอยแม้ความหวังจะริบหรี่หรือใจจะลอยแต่จะคอยวันกลับไปซบตักแม่คืนรัง

มองดูแสงไฟสว่างในเมืองใหญ่แต่ใจกลับมืดมิดเหมือนไม่มีทางออกทำงานแลกเศษเงินเพื่อมาหลอกว่าชีวิตที่เลือกบอกนั้นมันดีแต่ความจริงที่เจอคือความเหงาที่คอยกัดกินใจจนอ่อนล้านับวันรอคอยเวลาที่ฟ้าจะนำพาให้รถไฟสายเดิมพาฉันคืนถิ่นนา

โอ้ชีวิตคนบ้านนา ที่พลัดถิ่นมาหากินในเมืองกรุงที่แสนโหดร้ายคิดถึงข้าวใหม่ปลามันที่เคยป้อนให้กันตอนสายวันนี้เหลือเพียงความหมายของคำว่าอดทนฝากดาวบนฟ้าช่วยบอกแม่ทีว่าลูกคนนี้ยังคงสู้ไม่ถอยแม้ความหวังจะริบหรี่หรือใจจะลอยแต่จะคอยวันกลับไปซบตักแม่คืนรัง

รอวันนั้น... วันที่ได้กลับไปรอวันนั้น... วันที่ใจได้พักพิงใต้เงาไม้เดิม... ที่เคยผูกพันลูกจะกลับไป... ในสักวันหนึ่ง.