Bakod ng Nakaraan

Sariwang simoy ng hangin sa eskinitaBitbit ang bigat ng bawat pag-aalinlanganMga anino sa pader ay humahabaHabang ang araw ay dahan-dahang lumulubogTinitignan ang mga mukhang hindi ko kilalaNagmamadali sa gitna ng ingay at usok.

Alala ng mga batang naghahabulan sa kalsadaNgayon ay mga gusaling nakatayo nang matayogAng dating bakanteng lote ay may bakal na bakodNawala ang tawa, napalitan ng pagodHinahanap ang sarili sa bawat sulokNg lungsod na tila hindi na nakikinig.

Bakit ba ang bilis ng pagtakbo ng oras?Parang buhangin na dumudulas sa kamayGusto ko lang namang huminto sandaliAt damhin ang tibok ng mundong nagbabago.

Lumilipad ang isip sa nakaraanBalikan natin ang dati nating tahananKahit puro gasgas ang ating mga pangarapSa dulo ng gabi, tayo pa rin ang hahanapNg liwanag sa gitna ng dilimNg kanta sa gitna ng lihim.

Hindi na mabilang ang mga gabing gisingNakatitig sa kisame, nagtatanong sa bituinBakit kailangang maging ganito ang lahat?May mga pader na sadyang hindi mabaklasNgunit sa kabila ng lahat ng sakitMay ngiti pa rin sa likod ng pait.

Tumatagos ang lamig sa manipis na damitHabang ang mga ilaw sa labas ay pumipikitTayo ay mga manlalakbay sa sariling mundoNaghahanap ng kahulugan sa bawat yugtoHindi man perpekto ang ating mga hakbangMahalaga ay hindi tayo nawawalan ng tapang.

Iwanan ang takot sa pintuanBuksan ang puso sa bagong bukang-liwaywayHindi man natin alam ang patutunguhanAng mahalaga ay sabay nating tatahakin ang daan.

Lumilipad ang isip sa nakaraanBalikan natin ang dati nating tahananKahit puro gasgas ang ating mga pangarapSa dulo ng gabi, tayo pa rin ang hahanapNg liwanag sa gitna ng dilimNg kanta sa gitna ng lihim.

Sa bawat paghinga, may pag-asaSa bawat pagpatak, may himalaHuwag mong bitawan ang iyong hawakDahil ang bukas ay para sa atin, tiyak.

Hinga nang malalimDahan-dahan langSa agos ng panahonTayo ay mananatiling buhayMananatiling tayo.