รอยแผลบนถนนคอนกรีต

มองลงไปจากยอดตึกที่สูงเสียดฟ้าเห็นแสงไฟที่มันพร่าพรายในเมืองใหญ่เสียงหัวใจเต้นจังหวะเดียวกับถนนที่วุ่นวายนี่คือชีวิตที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

รองเท้าเปื้อนฝุ่น เดินผ่านความวุ่นวายของคนเมืองแบกความฝันที่หนักอึ้งไว้บนบ่าในทุกเรื่องตื่นมาตอนเช้ากับกาแฟที่มันจืดชืดชีวิตเหมือนละครบทเดิมที่คนเขาฝืนยืดมองไปทางไหนก็เจอแต่กำแพงที่ขวางกั้นความหวังที่ริบหรี่เหมือนเทียนที่โดนลมพัดพานแต่กูยังไม่ยอมพ่ายแพ้ให้กับโชคชะตารอยแผลเป็นบนแขนคือบทเรียนที่กูผ่านมา

ไม่ต้องบอกว่ากูต้องทำตัวยังไงความจริงที่กูเห็นมันฝังลึกเข้าไปในใจกูเลือกทางของกูเอง ไม่ต้องให้ใครมาขีดเขียนชีวิตมันมีแค่รอบเดียว จะยอมให้ใครมาวนเวียน

ตะโกนออกไปให้ถึงดวงดาวที่มันไกลแสนไกลในเมืองที่ไร้หัวใจ กูยังคงหายใจได้ก้าวผ่านความมืดมิดด้วยไฟที่อยู่ในตัวไม่ว่าโลกจะหมุนไปทางไหน กูยังคงเป็นตัวกูชัวร์ทิ้งความกลัวไว้ข้างหลัง แล้วเดินไปให้ถึงจุดหมายชีวิตคือการต่อสู้ จนกว่าลมหายใจสุดท้าย

กูไม่ใช่คนดังที่ใครเขาคอยจะเหลียวมองแค่เด็กคนหนึ่งที่พยายามถีบตัวจากกองเงินกองทองที่มันไม่มีจริง มีแต่หยาดเหงื่อที่ไหลรินทุกย่างก้าวที่เดินไป คือการพิสูจน์บนแผ่นดินความกดดันมันถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์แต่กูยังตั้งหลักได้ดี ไม่เคยทำตัวน่ารักกับความอยุติธรรมที่กูเจอในทุกวันคำพูดที่เชือดเฉือนเหมือนมีดที่ฟันลงตรงกลางใจ

เสียงแคนแว่วมาในหัวใจที่มันด้านชาเตือนให้รู้ว่ารากเหง้ากูยังคงมีค่าแม้จะอยู่ในตึกสูงหรือกลางถนนที่ร้อนรุ่มกูยังคงเป็นกู ที่ไม่เคยคิดจะล้มลุกคลุกคลาน

ตะโกนออกไปให้ถึงดวงดาวที่มันไกลแสนไกลในเมืองที่ไร้หัวใจ กูยังคงหายใจได้ก้าวผ่านความมืดมิดด้วยไฟที่อยู่ในตัวไม่ว่าโลกจะหมุนไปทางไหน กูยังคงเป็นตัวกูชัวร์ทิ้งความกลัวไว้ข้างหลัง แล้วเดินไปให้ถึงจุดหมายชีวิตคือการต่อสู้ จนกว่าลมหายใจสุดท้าย

มองดูแสงไฟที่ค่อยๆ ดับลงพรุ่งนี้เช้ากูจะกลับมาใหม่ด้วยความมั่นคงไม่มีใครหยุดกูได้ไม่มีใครเปลี่ยนกูได้นี่คือเรื่องราวของกูที่ไม่มีใครจะมาพรากไปจากใจกูได้เลย