ตำนานที่ไม่มีวันย้อนคืน

แสงไฟที่ปลายถนนส่องลงมาในคืนที่อ้างว้างเงาของฉันทอดตัวยาวไปบนทางที่เริ่มเลือนรางก้าวเดินไปในความมืดมิดที่ไม่มีใครต้องการคำสัญญาที่เคยให้กันมันกลายเป็นเพียงแค่ตำนาน

ความทรงจำที่พยายามลืม กลับย้อนคืนมาในยามดึกเหมือนมีมีดกรีดลงที่ใจ ให้ฉันได้รู้สึกว่าทุกอย่างที่ผ่านพ้นมา มันไม่มีค่าอะไรเลย

เจ็บจนเกินจะเอ่ยคำใดออกมาหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดินที่ว่างเปล่ารักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนมาเป็นของเราเหลือเพียงความเหงาที่คอยตอกย้ำให้จำว่าเคยมีเธอ

นาฬิกาบนผนังยังคงเดินไปไม่เคยหยุดรอเหมือนเวลาที่ฉันเฝ้ารอคอยให้เธอนั้นกลับมาง้อแต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้าคือความว่างเปล่าที่เกินพอจะให้ฉันทนอยู่แบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่กันหนอ

เจ็บจนเกินจะเอ่ยคำใดออกมาหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดินที่ว่างเปล่ารักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนมาเป็นของเราเหลือเพียงความเหงาที่คอยตอกย้ำให้จำว่าเคยมีเธอ

พยายามจะตะโกนชื่อเธอให้ก้องฟ้าแต่คำพูดเหล่านั้นก็เลือนหายไปกับสายลมไม่มีทางที่เรื่องราวของเราจะเริ่มใหม่ได้อีกครั้งปล่อยให้ฉันจมอยู่กับสิ่งที่พังทลายลงตรงหน้า

เจ็บจนเกินจะเอ่ยคำใดออกมาหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดินที่ว่างเปล่ารักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนมาเป็นของเราเหลือเพียงความเหงาที่คอยตอกย้ำให้จำว่าเคยมีเธอ

เหลือเพียงฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้ในคืนที่ไม่มีเธออีกต่อไปไม่มีเธอ...ไม่มีเรา...