เงาใจใต้แสงดาว

แสงจันทร์จางเลือนลับไปในเงาไม้ลมพัดพาเอาความหวั่นไหวมาใกล้ชิดกลิ่นดอกแก้วยังคงอบอวลในความคิดเหมือนวันวานที่ชีวิตเราสองเคยเคียงใกล้ภาพจำยังคงคมชัดในห้วงคำนึงแม้เวลาจะดึงความฝันให้ห่างไกลเพียงแค่มองฟ้ากว้างยามค่ำคืนที่อำไพยังคงเห็นเงาใจลอยละล่องไปหาเธอ

โอ้ความรักเอย เหมือนดั่งเพลงที่บรรเลงแผ่วเบาในค่ำคืนที่เราต่างมีเพียงกันและกันความทรงจำยังงดงามดั่งนิรันดร์แม้คืนวันจะผันผ่านไปไม่หวนคืนยังคงรอคอยตรงนี้ ที่เดิมที่เคยสัญญาใต้แสงดาวที่พร่างพราวกลางผืนฟ้าที่หยั่งยืนรักยังคงหวานซึ้ง แม้จะขมขื่นในความทรงจำแสนฝืนที่ไม่อาจลืม

กาลเวลาอาจหมุนเปลี่ยนเวียนไปหมื่นปีแต่หัวใจดวงนี้ยังคงเดิมเสมอไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรในใจฉันมีแต่เธอรักที่เพ้อละเมอหา... ไม่เคยจางหาย

โอ้ความรักเอย เหมือนดั่งเพลงที่บรรเลงแผ่วเบาในค่ำคืนที่เราต่างมีเพียงกันและกันความทรงจำยังงดงามดั่งนิรันดร์แม้คืนวันจะผันผ่านไปไม่หวนคืนยังคงรอคอยตรงนี้ ที่เดิมที่เคยสัญญาใต้แสงดาวที่พร่างพราวกลางผืนฟ้าที่หยั่งยืนรักยังคงหวานซึ้ง แม้จะขมขื่นในความทรงจำแสนฝืนที่ไม่อาจลืม

ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มในสายลมปล่อยให้ความชื่นชมคงอยู่ตลอดไปหลับตาลง... ยังเห็นเธอในหัวใจตลอดกาล... ตลอดไป... ไม่เลือนลาง