รอยร้าวในเงามืด

มองท้องฟ้าที่มันมืดลงทุกทีเหมือนใจดวงนี้ที่มันเริ่มจะอ่อนแรงกี่คำถามที่ยังคงค้างคาใจไม่มีใครรู้ว่าฉันต้องแบกเอาไว้เท่าไหร่ในเมืองที่วุ่นวายจนลืมหายใจ

ความหวังที่เคยฝันไว้มันค่อยๆ เลือนหายไปกับกาลเวลาเหลือเพียงแค่หยดน้ำตาที่รินไหล

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงที่มีให้ความเจ็บช้ำมันพังทลายลงตรงนี้แม้ไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่ฉันเป็นจะฝ่าฟันความมืดมิดที่มันปิดกั้นด้วยหัวใจที่ยังคงยืนหยัดไม่ยอมแพ้ใคร

ถนนเส้นเดิมที่ฉันต้องเดินผ่านภาพความทรงจำที่ยังคงตามหลอกหลอนกี่ครั้งที่ล้มลงไปในเงามืดแต่ชีวิตยังคงต้องไปต่อ แม้จะเจ็บจนล้นใจ

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงที่มีให้ความเจ็บช้ำมันพังทลายลงตรงนี้แม้ไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่ฉันเป็นจะฝ่าฟันความมืดมิดที่มันปิดกั้นด้วยหัวใจที่ยังคงยืนหยัดไม่ยอมแพ้ใคร

หากพรุ่งนี้ไม่มีคำตอบให้ฉันขอแค่เพียงมีลมหายใจให้ก้าวไปพายุจะแรงแค่ไหน ฉันจะไม่หันหลังกลับ

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงที่มีให้ความเจ็บช้ำมันพังทลายลงตรงนี้แม้ไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่ฉันเป็นจะฝ่าฟันความมืดมิดที่มันปิดกั้นด้วยหัวใจที่ยังคงยืนหยัดไม่ยอมแพ้ใคร

ไม่ยอมแพ้...ให้ชีวิตมันดำเนินไปแม้ต้องเจ็บเพียงใด...ฉันยังคงอยู่ตรงนี้