เลือดที่ไหลเวียน

มองลงไปจากตึกสูง เห็นแค่ไฟที่มันพร่าเลือนท่ามกลางผู้คนนับหมื่น แต่ทำไมเหมือนมีแค่ฉันที่ล่องลอยในเมืองที่หลับไม่ลง กลิ่นควันยังคงอบอวลฟังเสียงกระซิบจากท้องถนน ที่ไม่มีวันจะจางหาย

รองเท้าคู่เดิมเหยียบย่ำบนรอยทางที่คุ้นตาเป้าหมายที่วาดไว้ยังไกล แม้พยายามจะไขว่คว้าเหงื่อที่ไหลรินอาบแก้ม คือหลักฐานของการมีชีวิตไม่ใช่แค่ฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันคือการพิสูจน์สิทธิ์ตึกสูงเสียดฟ้าบังแสงจันทร์ที่เคยส่องทางแต่เปลวไฟในใจยังโชติช่วง ไม่เคยมอดลงตามกาลเวลาคนเขามองว่าเราบ้า ที่เลือกเดินในเส้นทางที่ขรุขระแต่ถ้าไม่ล้มลงไปคลุกฝุ่น ก็คงไม่รู้ว่าใจมันแกร่งแค่ไหน

ความฝันมันหนักอึ้ง แบกไว้บนบ่าที่อ่อนล้าแต่เสียงหัวใจยังตะโกนก้อง ว่าอย่าเพิ่งยอมแพ้ให้โชคชะตากัดฟันสู้กับความจริง ที่มันไม่เคยปรานีใคร

ท่ามกลางเมืองใหญ่ที่ไร้หัวใจ เรายังคงหายใจอยู่ตรงนี้ถักทอเรื่องราวด้วยคำพูดที่กลั่นออกมาจากข้างในที่มีแม้โลกจะหมุนไปไวแค่ไหน แต่จังหวะนี้คือตัวเราไม่มีใครกำหนดได้ นอกจากสองมือที่สร้างมันขึ้นมาเองให้โลกได้รับรู้ ว่าเลือดที่ไหลเวียนมันร้อนแรงแค่ไหน

ถนนเส้นนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้ที่สวยหรูมีแต่รอยแผลเป็นที่คอยย้ำเตือน ให้เราได้เรียนรู้คำดูถูกนับพัน กลายเป็นแรงผลักให้ก้าวเดินต่อไม่ต้องรอคอยโชคช่วย เพราะเราสร้างโอกาสด้วยตัวเองทุกคำพ่นออกมา คือเรื่องจริงที่ไม่มีการปรุงแต่งชีวิตไม่ได้มีแค่ฉากสวยงาม แต่มีความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่แต่นั่นแหละคือสีสัน ที่ทำให้เราเป็นเราในวันนี้

เหมือนลมพัดผ่านยอดไม้ ไม่เคยหยุดนิ่งที่จุดเดิมเราเติบโตจากความผิดพลาด จากความเหงาที่โอบกอดในยามค่ำคืนไม่ว่าจะสูงแค่ไหน หรือจะลึกเพียงใดเราจะยังคงยืนหยัด ในแบบที่เราเลือกเอง

ท่ามกลางเมืองใหญ่ที่ไร้หัวใจ เรายังคงหายใจอยู่ตรงนี้ถักทอเรื่องราวด้วยคำพูดที่กลั่นออกมาจากข้างในที่มีแม้โลกจะหมุนไปไวแค่ไหน แต่จังหวะนี้คือตัวเราไม่มีใครกำหนดได้ นอกจากสองมือที่สร้างมันขึ้นมาเองให้โลกได้รับรู้ ว่าเลือดที่ไหลเวียนมันร้อนแรงแค่ไหน

เสียงสะท้อนยังคงวนเวียนอยู่ในอากาศจากจุดเริ่มต้นที่ไม่มีใครเห็น จนถึงวันที่เราเปล่งประกายเมืองนี้อาจจะโหดร้าย แต่เราก็ยังคงอยู่และเราจะสู้ต่อไป... จนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนสีเพียงแค่เรายังคงเชื่อ ในสิ่งที่เราเป็น