เศษเสี้ยวความทรงจำในเมืองที่ลืมเลือน

ถนนสายเดิมที่ฉันเดินผ่านกลิ่นฝนจางจางยังติดอยู่ที่ปลายทางผู้คนมากมายแต่ฉันกลับอ้างว้างเหมือนคนหลงทางในเมืองที่คุ้นตาแสงไฟสลัวที่สะท้อนในใจภาพวันวานยังคงวนเวียนไม่ไปไหนคำพูดสุดท้ายที่เธอทิ้งเอาไว้ยังคงบาดลึกเกินกว่าจะลืมเลือน

ยิ่งพยายามจะลบเลือนรอยแผลยิ่งกลับตอกย้ำให้ใจต้องพ่ายแพ้ในความเงียบงันที่ฉันต้องเผชิญมีเพียงความเหงาที่คอยเดินเคียงข้างกัน

เพราะรักที่ให้ไปไม่เคยได้รับคืนเหมือนการตื่นในฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงยิ่งรักยิ่งไกล ยิ่งไขว่คว้ากลับยิ่งสูญเสียหัวใจที่อ่อนล้ายังคงร้องเรียกหาเธอในคืนที่ฉันต้องอยู่เพียงลำพังกับความหลังที่ไม่มีวันหวนคืน

หากเวลาหมุนย้อนไปได้จริงฉันจะรั้งเธอไว้ไม่ให้จากไปไหนแต่ความจริงคือเราต่างแยกทางไกลเหลือเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลาย

เพราะรักที่ให้ไปไม่เคยได้รับคืนเหมือนการตื่นในฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงยิ่งรักยิ่งไกล ยิ่งไขว่คว้ากลับยิ่งสูญเสียหัวใจที่อ่อนล้ายังคงร้องเรียกหาเธอในคืนที่ฉันต้องอยู่เพียงลำพังกับความหลังที่ไม่มีวันหวนคืน

เหลือเพียงฉันกับความเงียบงันในเมืองที่ลืมเลือนตัวตนของฉันไปปล่อยให้หยดน้ำตาไหลรินในใจก่อนที่แสงวันใหม่จะพรากเธอไปจากฉัน... ตลอดกาล