ดอกคูนริมรั้วบ้านนา

โอ้ละหนอ... แสงดาวพราวพร่างกลางทุ่งนาลมพัดพาเอาความหลังมาตอกย้ำใจคนไกลบ้านยังเฝ้าคอยวันคืนกลับถิ่น

ทิ้งคันไถวางลงตรงที่เดิมแดดแผดเผาผิวเข้มจนมอดไหม้จากบ้านมาเพราะความหวังที่ริบหรี่ในหัวใจเงินตราก้อนสุดท้ายหมดไปกับค่าเช่าห้องแคบๆมองออกไปเห็นแต่ตึกสูงเสียดฟ้าไม่มีผืนนาให้เดินย่ำหยั่งรากฝัน

คิดถึงรวงข้าวสีทองที่เคยเกี่ยวคิดถึงกลิ่นโคลนสาบควายที่คุ้นจมูกน้ำตาตกในเมื่อเห็นคนเดินผ่านไปมาแต่ไม่มีใครเลยที่เข้าใจความเหงาของคนบ้านไกล

โอ้เจ้าดอกคูนที่ริมรั้วบ้านเราป่านนี้เจ้าคงบานรับลมหนาวใช่ไหมฝากลมบอกแม่ว่าลูกยังสู้ไม่ถอยแม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่หัวใจยังเป็นของบ้านนารอวันเก็บเกี่ยวความสำเร็จกลับไปกราบตักจะกลับไปพักใจที่เคยจากมา... ให้หายคิดถึง

ชีวิตในเมืองช่างโหดร้ายและรีบเร่งผู้คนเบียดเสียดแย่งชิงจนลืมความเมตตาตื่นก่อนไก่ขันเพื่อไปตอกบัตรให้ทันเวลาตกเย็นก็นั่งมองฟ้าที่บดบังด้วยหมอกควันใจมันเพ้อถึงเสียงขลุ่ยแว่วมาตามลมที่เคยได้ฟังตอนนั่งพักใต้ต้นมะขามใหญ่

โอ้เจ้าดอกคูนที่ริมรั้วบ้านเราป่านนี้เจ้าคงบานรับลมหนาวใช่ไหมฝากลมบอกแม่ว่าลูกยังสู้ไม่ถอยแม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่หัวใจยังเป็นของบ้านนารอวันเก็บเกี่ยวความสำเร็จกลับไปกราบตักจะกลับไปพักใจที่เคยจากมา... ให้หายคิดถึง

คืนนี้ขอนอนฝันถึงผืนนาเดิมฝันเห็นรอยยิ้มแม่ที่รอคอยอยู่ที่ประตูบ้านอีกไม่นาน... จะกลับไปหาอีกไม่นาน... จะกลับไปพักใจที่บ้านเราโอ้ละหนอ... บ้านนาที่รัก