ข้าวเหนียวประทังเหงา

ตะวันคล้อยต่ำลงที่ปลายนาฝูงนกกาบินกลับรังในยามเย็นทิ้งรอยไถที่ทำกินให้เป็นเช่นดั่งใจเอนอ่อนล้ามาทั้งวันเหงื่อหยดลงดินเปียกชื้นทุกหย่อมย่านความหิวโหยทรมานไม่เคยผ่านพ้นไปหยิบข้าวเหนียวห่อเก่าขึ้นมาแบ่งใจกินประทังความเหงาให้พอมีแรง

มองดูทางที่จากมาไกลแสนไกลคนข้างหลังรออยู่ไหมในเมืองหลวงส่งเงินไปแลกกับหยาดน้ำตาที่ร่วงหวังให้ลูกได้เรียนสูงดั่งตั้งใจกลัวเหลือเกินว่าความจนจะฉุดรั้งกลัวความหวังจะหลุดลอยไปแสนไกลแต่คนจนอย่างเราทำได้เพียงเท่านี้ไงก้มหน้าสู้ต่อไปด้วยใจอดทน

ฝากลมพัดพาความรักไปถึงคนไกลบอกเขาว่าไม่เป็นไรใจยังคงมั่นแม้คืนนี้จะเงียบเหงาและไหวหวั่นแต่ใจฉันยังคงรักไม่เสื่อมคลายทุ่งรวงทองยังรอวันเราพบกันใหม่เก็บความหวังไว้ในใจให้เป็นแรงสู้ชีวิตท่ามกลางแดดที่แผดแรงเพื่อวันนั้นที่แสงทองจะส่องมา

กี่ฤดูกาลที่ผันผ่านไปกี่ความเสียใจที่ต้องแบกรับไว้คนเดียวท้องฟ้ากว้างใหญ่ในคืนที่โดดเดี่ยวมีเพียงดาวดวงเดียวเป็นเพื่อนใจจะเหนื่อยเพียงใดก็ต้องฝืนทนเพื่อคนข้างหลังที่รอคอยอยู่ชีวิตคนจนมันก็เท่านี้ที่รู้ขอแค่ได้สู้เพื่อวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่า

ฝากลมพัดพาความรักไปถึงคนไกลบอกเขาว่าไม่เป็นไรใจยังคงมั่นแม้คืนนี้จะเงียบเหงาและไหวหวั่นแต่ใจฉันยังคงรักไม่เสื่อมคลายทุ่งรวงทองยังรอวันเราพบกันใหม่เก็บความหวังไว้ในใจให้เป็นแรงสู้ชีวิตท่ามกลางแดดที่แผดแรงเพื่อวันนั้นที่แสงทองจะส่องมา

แสงดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างส่งใจไปถึงคนข้างหลังที่เฝ้ารออดทนนะคนดี... อีกไม่นานเราคงได้พบกันทุ่งนาแห่งนี้ยังคงเป็นพยานว่าใจฉันรักเธอเพียงใดหลับตาลงเถิดคนดี... พรุ่งนี้ยังมีหวังเสมอ