รอยเท้าบนคันนาเก่า

แดดรำไรไล่หลังตะวันลับทุ่งหัวใจมุ่งกลับบ้านนาที่ห่างไกลทิ้งความฝันในเมืองหลวงที่กว้างใหญ่เหลือเพียงใจที่แบกไว้ด้วยความเหงารองเท้าคู่เก่าเดินผ่านคันนาเดิมรอยเท้าเริ่มเลือนหายไปกับเงากลิ่นดินกลิ่นฟางยังคงคอยบรรเทาความปวดร้าวที่รุมเร้าในคืนวัน

กลับมาซบไออุ่นที่เคยคุ้นเคยแม้จะเฉยเมยกับความจนที่แบกไหวลูกคนเดิมกลับมาพร้อมความเสียใจจากเมืองใหญ่ที่ไม่มีใครเข้าใจเราหยาดเหงื่อที่ไหลรินลงบนผืนนาคือหยดน้ำตาที่รดลงบนความเหงาขอเพียงแค่มีอ้อมกอดของพวกเจ้าให้หัวใจที่ปวดร้าวได้พักพิง

เส้นทางที่เดินมาไกลแสนไกลสุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความจริงชีวิตที่ดิ้นรนเหมือนถูกทอดทิ้งกลับมาซบอิงแผ่นดินแม่ผู้เมตตา

กลับมาซบไออุ่นที่เคยคุ้นเคยแม้จะเฉยเมยกับความจนที่แบกไหวลูกคนเดิมกลับมาพร้อมความเสียใจจากเมืองใหญ่ที่ไม่มีใครเข้าใจเราหยาดเหงื่อที่ไหลรินลงบนผืนนาคือหยดน้ำตาที่รดลงบนความเหงาขอเพียงแค่มีอ้อมกอดของพวกเจ้าให้หัวใจที่ปวดร้าวได้พักพิง

แสงดาวพร่างพราวกลางท้องนาหลับตาลงในอ้อมกอดของบ้านเราพรุ่งนี้เช้าคงเริ่มใหม่ได้อีกคราท่ามกลางผืนนา... ที่รักยิ่ง.