ดอกบัวกลางตม

มองไปบนฟ้าที่ไม่มีดาวมีแต่แสงไฟที่คอยแผดเผาทางที่เดินมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบชีวิตที่แลกด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา

รองเท้าเปื้อนฝุ่นเดินย่ำบนถนนที่คุ้นเคยแบกความฝันที่หนักอึ้งเอาไว้จนแทบจะเฉยเมยมองดูผู้คนที่เร่งรีบแข่งกับเวลาใครจะรู้ว่าข้างในใจมันแตกสลายแค่ไหนกันหนาคำพูดเสียดสีเหมือนมีดกรีดลงกลางใจแต่กูยังก้าวต่อเพราะรู้ดีว่าต้องไปทางไหนกำแพงที่ขวางกั้นมันสูงจนมองไม่เห็นยอดแต่กูจะปีนขึ้นไปให้ถึงโดยไม่สนคำที่ใครเขาถอดรหัส

ความมืดมิดไม่ได้น่ากลัวเท่าความเฉยชาเสียงหัวใจที่เต้นรัวยังคงเรียกร้องหาแม้จะล้มกี่ครั้งก็จะลุกขึ้นยืนใหม่เพราะชีวิตกูมีค่ากว่าจะยอมแพ้ให้ใคร

ตะโกนออกไปให้ก้องฟ้า ว่ากูยังอยู่ตรงนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเท่าไหร่ไม่มีคำว่าถอยหนีเลือดในกายมันเดือดพล่านเหมือนเปลวไฟจะคว้าเอาดวงดาวมาครอง ด้วยมือของกูเองเข้าใจไหมไม่มีใครหยุดกูได้หรอกในเส้นทางนี้เพราะนี่คือชีวิตที่กูเลือกเองด้วยศักดิ์ศรี

จากตึกแถวเก่าๆ สู่ยอดตึกสูงเสียดฟ้าความหิวโหยในวันนั้นคือบทเรียนที่กูต้องไขว่คว้าไม่ต้องมีนามสกุลดัง ไม่ต้องมีเส้นสายมีแค่ความพยายามที่สะสมไว้จนแทบจะตายกูไม่ได้ต้องการคำชมจากใครที่มองข้ามกูแค่ต้องการพิสูจน์ว่าคนอย่างกูก็มีความสามารถที่งดงามเหมือนดอกบัวที่ผุดจากโคลนตมกูจะเบ่งบานให้โลกได้รับรู้ถึงความคม

เส้นทางนี้มันไม่ง่าย แต่กูไม่เคยจะท้อรอยแผลเป็นบนร่างกายคือกำลังใจที่กูเฝ้ารอลบคำสบประมาทด้วยผลงานที่กูสร้างมานี่คือเรื่องราวของกู ที่ไม่มีวันจะจางหายไปตามเวลา

ตะโกนออกไปให้ก้องฟ้า ว่ากูยังอยู่ตรงนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเท่าไหร่ไม่มีคำว่าถอยหนีเลือดในกายมันเดือดพล่านเหมือนเปลวไฟจะคว้าเอาดวงดาวมาครอง ด้วยมือของกูเองเข้าใจไหมไม่มีใครหยุดกูได้หรอกในเส้นทางนี้เพราะนี่คือชีวิตที่กูเลือกเองด้วยศักดิ์ศรี

มองย้อนกลับไปเห็นตัวเองในวันวานวันนี้กูยืนอยู่จุดที่เคยฝันไว้ในตำนานไม่มีอะไรต้องเสียใจเพราะกูได้ทำมันอย่างสุดหัวใจกูยังอยู่ตรงนี้... ตลอดไป