แสงจันทร์กระซิบวันวาน

แสงจันทร์จางส่องลงบนทางสายเก่าเงาไม้ทอดตัวยาวราวกระซิบความหลังลมแผ่วพัดพาใจให้หยุดยั้งนึกถึงวันคืนที่ฝังอยู่ในดวงตากลิ่นดอกแก้วยังคงอบอวลไม่จางหายเหมือนภาพถ่ายที่เก็บไว้ในห้วงฝันเราเคยเดินเคียงคู่กันใต้แสงตะวันแต่บัดนี้เหลือเพียงฉันกับความทรงจำ

ถนนสายเดิมที่เคยผ่านในวันนี้ดูหมองหม่นกว่าที่เคยผ่านมาแม้ทิวทัศน์จะเปลี่ยนไปตามกาลเวลาแต่ใจคนยังคงค้างอยู่ที่เดิมความรักเอยเจ้าเคยเป็นดั่งดวงดารานำทางใจให้กล้าเดินเคียงข้างกันมาวันนี้เหลือเพียงความเงียบงันท่ามกลางคืนที่ไม่มีวันย้อนคืนมา

โอ้ความรักที่ลอยล่องไปในอากาศเปรียบดังเพลงที่ขาดท่อนทำนองหวานฝากสายลมช่วยพัดพาความต้องการไปบอกเล่าถึงวันวานที่ล่วงเลยแม้นเวลาจะหมุนไปไกลสุดกู่ใจยังคงเฝ้าดูความหลังที่เฉลยว่ารักเราเคยงดงามเพียงใดเอยก่อนจะลงเอยด้วยรอยน้ำตาที่รินไหล

หากย้อนคืนวันให้หมุนกลับไปได้อีกครั้งจะขอตั้งใจเก็บเกี่ยวทุกความหมายไม่ปล่อยให้รักต้องจบลงด้วยความเสียดายจะกอดไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่ใจจะมีแต่โลกแห่งความจริงนั้นช่างโหดร้ายให้เราได้เพียงแค่ฝันถึงสิ่งที่ไม่มี

โอ้ความรักที่ลอยล่องไปในอากาศเปรียบดังเพลงที่ขาดท่อนทำนองหวานฝากสายลมช่วยพัดพาความต้องการไปบอกเล่าถึงวันวานที่ล่วงเลยแม้นเวลาจะหมุนไปไกลสุดกู่ใจยังคงเฝ้าดูความหลังที่เฉลยว่ารักเราเคยงดงามเพียงใดเอยก่อนจะลงเอยด้วยรอยน้ำตาที่รินไหล

แสงดาวลับลาฟ้ามืดมิดลงอีกคราเหลือเพียงใจที่ยังคอยหาในความมืดมนหลับตาลงนึกถึงเพียงแค่หน้าของบางคนทิ้งความฝันไว้เบื้องบน... ในคืนที่แสนไกล