เงาในคืนไร้ดาว

ในความมืดที่ยังคงมีเพียงแสงไฟสลัวกับเงาของตัวฉันที่นั่งมองออกไปไกลเหมือนเข็มนาฬิกาที่หยุดหมุนไปเสียดื้อๆทิ้งให้ความทรงจำวนเวียนอยู่ในอากาศ

ถนนสายเดิมที่เคยเดินเคียงข้างกันวันนี้กลับกลายเป็นเพียงทางผ่านที่อ้างว้างเสียงลมหายใจในห้องที่เคยอบอุ่นกลายเป็นความเย็นชาที่กัดกินหัวใจฉันยังคงถามตัวเองซ้ำๆ ในความเงียบงันว่าเหตุใดคำบอกลาถึงได้คมกริบเพียงนี้เหมือนเศษแก้วที่บาดลึกในใจทุกครั้งที่นึกถึงภาพเธอยังคงชัดเจน แม้จะผ่านไปนานเท่าไหร่

ไม่อยากให้มันจบลงแบบนี้เลยไม่อยากปล่อยให้รักเรากลายเป็นแค่ฝุ่นผงแต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อความจริงมันชัดเจนว่าไม่มีเราอีกต่อไปในวันพรุ่งนี้

ได้แต่ปล่อยให้ใจล่องลอยไปกับคืนที่ไร้ดาวมองหาเงาของเธอที่ไม่มีวันหวนคืนมาความรักที่เคยฝันหวาน กลับกลายเป็นความเจ็บปวดที่ฉันยังต้องแบกรับไว้คนเดียวในค่ำคืนนี้แม้จะรู้ว่าไม่มีทาง แต่ใจก็ยังดึงดันให้เธอกลับมาเป็นคนเดิมของฉันอีกครั้ง

แก้วใบเดิมวางอยู่ตรงที่เก่ารอยจูบจางๆ ที่ยังคงฝังแน่นในความรู้สึกฉันพยายามจะลืมทุกอย่างที่เคยมีร่วมกันแต่ยิ่งหนีกลับยิ่งพบว่าเธอแทรกซึมไปทุกที่ทั้งในเพลงที่ฟัง ในกลิ่นหอมที่คุ้นเคยเหมือนเธอยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ไม่ไปไหนฉันกลายเป็นคนแปลกหน้าในโลกของตัวเองที่ไม่มีรอยยิ้มของเธอคอยนำทางอีกต่อไป

ได้แต่ปล่อยให้ใจล่องลอยไปกับคืนที่ไร้ดาวมองหาเงาของเธอที่ไม่มีวันหวนคืนมาความรักที่เคยฝันหวาน กลับกลายเป็นความเจ็บปวดที่ฉันยังต้องแบกรับไว้คนเดียวในค่ำคืนนี้แม้จะรู้ว่าไม่มีทาง แต่ใจก็ยังดึงดันให้เธอกลับมาเป็นคนเดิมของฉันอีกครั้ง

หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะกอดเธอให้แน่นกว่านี้จะไม่ปล่อยให้ความเข้าใจผิดมาพังทลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเคยสร้างมาด้วยกันแต่มันสายไปแล้วใช่ไหมสำหรับคำว่าเสียใจที่เพิ่งจะพูดออกมา

ได้แต่ปล่อยให้ใจล่องลอยไปกับคืนที่ไร้ดาวมองหาเงาของเธอที่ไม่มีวันหวนคืนมาความรักที่เคยฝันหวาน กลับกลายเป็นความเจ็บปวดที่ฉันยังต้องแบกรับไว้คนเดียวในค่ำคืนนี้แม้จะรู้ว่าไม่มีทาง แต่ใจก็ยังดึงดันให้เธอกลับมาเป็นคนเดิมของฉันอีกครั้ง

ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าในคืนที่ฉันต้องอยู่กับตัวเองหวังเพียงแค่ว่าสักวันความทรงจำเหล่านี้จะค่อยๆ เลือนหายไปเหมือนแสงไฟที่ดับลงในที่สุดเหลือเพียงความมืดมิดที่โอบกอดฉันไว้ตลอดไป...