Alapaap ng Bakal

Sa gitna ng usok at ingay ng gabiHinihintay ang pintig ng lumang landasTumatakbo ang oras sa bawat hakbangPabalik sa kung saan ako nagsimula

Malamig na hangin sa ilalim ng tulayMga aninong sumasayaw sa dingding na buhayBitbit ang bigat ng mga pangarap na hiramSa lungsod na hindi natutulog, laging nag-aabangBawat kanto ay may kwentong nakabaonSa mga basang kalsada, sa bawat panahon

Naaalala ko ang amoy ng basang lupaPagkatapos ng ulan, sa ilalim ng mga punong nagbabalaNgayon ay bakal at salamin ang yakap koNaghahanap ng puwang sa gitna ng guloNgunit ang puso ay may sariling compassTumatakas sa rehas, pilit na lumilipas

Naririnig mo ba ang bulong ng hangin?May himig na luma, pilit nating aawitinHindi na kailangan ng mga salitang mahabaSapat na ang damdamin, sapat na ang alaala

Oh, ilaw na gumuguhit sa madilim na langitYakapin ang gabi, huwag nang magpumilitBumabalik, bumabalik sa pinanggalinganSa gitna ng modernong mundo, tayo ay tahananIsang sayaw ng kahapon at ng kasalukuyanSa bawat tibok, tayo ay may patutunguhan

Tingnan mo ang mga bituin sa ibabaw ng gusaliNagtatago sa liwanag, tila mga piping saksiSa ating paglalakbay, sa ating pagtakasSa mundong mabilis, tayo ay nagwawakasNgunit sa bawat paghinto, may bagong simulaSa mga mata mong puno ng pag-asa

Naririnig mo ba ang bulong ng hangin?May himig na luma, pilit nating aawitinHindi na kailangan ng mga salitang mahabaSapat na ang damdamin, sapat na ang alaala

Oh, ilaw na gumuguhit sa madilim na langitYakapin ang gabi, huwag nang magpumilitBumabalik, bumabalik sa pinanggalinganSa gitna ng modernong mundo, tayo ay tahananIsang sayaw ng kahapon at ng kasalukuyanSa bawat tibok, tayo ay may patutunguhan

Hindi na kailangang lumayo paAng ugat ay nasa loob, hindi mawawalaKahit gaano kalayo ang marating ng paaAng puso ay palaging sa atin pupuntaHinga nang malalim, damhin ang paggalawAng bukas ay atin, kahit na mag-apoy ang araw

Hinga.Damhin ang pintig.Tayo ay tahanan.Walang hanggan.

Sa bawat pag-ikot ng mundo sa ating paligidAng alaala ng kahapon ay hindi matitinagMula sa mga bukid hanggang sa mga toreTayo ang kwentong isinulat sa bawat soreHindi magbabago ang kulay ng ating dugoKahit pa ang paligid ay nagiging abo

Oh, ilaw na gumuguhit sa madilim na langitYakapin ang gabi, huwag nang magpumilitBumabalik, bumabalik sa pinanggalinganSa gitna ng modernong mundo, tayo ay tahananIsang sayaw ng kahapon at ng kasalukuyanSa bawat tibok, tayo ay may patutunguhan

Tayo ay tahanan.Bumabalik.Sa pinanggalingan.Hinga lang.Tahan na.