รอยจำในม่านหมอก

ยามเย็นย่ำ ค่ำลงตรงทิศนี้แสงสีจางหายไปในม่านหมอกลมโชยพัด พาใจให้ไหวหวั่นนึกถึงวัน ที่เราเคยเคียงใกล้กลิ่นดอกแก้ว ยังคงหอมจรุงใจทว่าไร้ เงาคนเคยร่วมทาง

ถนนเส้นเดิม ที่เราเคยเดินผ่านผ่านพ้นกาล เวลาที่แปรผันความทรงจำ ยังคงฝังแน่นอยู่ในใจผู้ ที่ยังคงเฝ้ารอดวงดารา พร่างพรายในนภามองหาหน้า ใครบางคนในฝัน

โอ้ความรัก เหมือนดั่งสายธาราไหลผ่านตา ไม่เคยหวนคืนมาได้ทิ้งเพียงรอย อดีตอันแสนไกลให้หัวใจ ต้องตรมระทมทรวงรักเอย รักที่เคยหวานชื่นกลับกลายเป็น คืนที่ขมขื่นเกินทน

หากเวลา ย้อนคืนวันเก่าได้จะขอให้ ใจสองเราไม่แปรเปลี่ยนจะกอดเกี่ยว เหนี่ยวรั้งทุกความเพียรไม่ให้เวียน วนไปสู่ความเงียบงันแม้จะเป็น เพียงแค่ฝันชั่วคราวแต่ใจเจ้า ยังคงสั่นไหวอยู่เสมอ

แสงจันทร์นวล ส่องกระทบผิวน้ำความเงียบงำ ยิ่งตอกย้ำความเหงาเสียงเพลงแว่ว ลอยมากับสายลมชวนให้ตรม ถึงวันที่เราจากไม่อาจลืม ภาพที่เคยฝากไว้ยังเก็บใจ ไว้ให้เพียงแค่เธอ

โอ้ความรัก เหมือนดั่งสายธาราไหลผ่านตา ไม่เคยหวนคืนมาได้ทิ้งเพียงรอย อดีตอันแสนไกลให้หัวใจ ต้องตรมระทมทรวงรักเอย รักที่เคยหวานชื่นกลับกลายเป็น คืนที่ขมขื่นเกินทน

โชคชะตา ชักพาให้เราไกลห่างทิ้งรอยจาง บนทางที่ไร้ความหมายแม้นานวัน ใจยังไม่เคยคลายความเสียดาย ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง ที่ไม่มีวันจบสิ้น

ราตรีนี้ ยังคงแสนยาวนานในตำนาน แห่งความรักที่ล่มสลายหลับตาลง คงพบเพียงความว่างเปล่าทิ้งเรื่องราว ให้เป็นเพียงความหลังลอยไปกับสายลม ที่พัดผ่านไป...เพียงเท่านั้น... ใจก็คงพอ...