Bakbak sa Semento

Usok sa kalsada, alikabok sa mataTingala sa langit, kahit puro semento ang nakikitaIto ang kwento ng mga hindi nakikitaMakinig ka, simulan na natin ang kabanata

Gising bago pa sumikat ang araw sa silanganBitbit ang pangarap sa bulsang punit ang gilid, walang lamanLakad-takbo, iwas sa mga matang mapanghusgaDito sa eskinita, ang buhay ay isang malaking sugal, sintaKutsara’t tinidor na kalawangin ang saksi sa hapagKape na matabang, pampagising sa pusong nagaganapHindi kailangan ng ginto para maging hari ng sariling tadhanaDahil sa bawat hakbang, may baon akong diskarte at pag-asa

Lipad sa taas, kahit ang paa ay nakabaon sa putikSigaw ng bawat isa, sa ingay ng lungsod ay humahalikHindi titigil, hindi susuko, kahit madapa man sa duloHawak ang bukas, sa gitna ng gulo, tayo ang magpapatotoo

Tignan mo ang paligid, ang mga gusali ay matatayogPero ang mga tao, sa ilalim ng tulay ay natutulog at humihikbi nang malalimHindi ito reklamo, ito ay pagpapakita ng realidadNa ang hustisya ay madalas nakatago sa likod ng mga pader na matigasPinagpapawisan ang noo, para lang may maihain sa mesaKahit paulit-ulit ang hirap, hindi mawawala ang aking siglaAng bawat titik na binibitawan ay bala ng katotohananIto ang boses ng masa, na hindi kayang patahimikin ng kahit sinuman

Kahit anong bagyo, mananatiling nakatayoKahit anong unos, hindi magpapatalo ang aking dugoAng laban na ito ay hindi para sa sarili langPara sa mga kapatid na kasama kong lumalaban sa daan

Lipad sa taas, kahit ang paa ay nakabaon sa putikSigaw ng bawat isa, sa ingay ng lungsod ay humahalikHindi titigil, hindi susuko, kahit madapa man sa duloHawak ang bukas, sa gitna ng gulo, tayo ang magpapatotoo

Tandaan mo, ang liwanag ay laging nakatago sa dilimHinga nang malalim, ituloy ang paglalakbay nang taimtimHanggang sa dulo, hanggang sa maabot ang bituinIto ang ating kwento, ito ang ating hangarinWala nang atrasan, tuloy ang labanHanggang sa muling pagtatagpo sa dulo ng daan