ดอกคูนรอวันหวนคืน

แดดส่องลงมาที่นาผืนเก่า ลมพัดเบาๆ กลิ่นดินยังจำจากบ้านมาไกลใจยังจดจำ ความหลังฝังใจไม่เคยเลือนหายกระเป๋าใบเดิมกับความหวังที่พกมา ตั้งใจเก็บเงินส่งคืนบ้านนาให้พ่อกับแม่ได้สุขกายา ไม่ต้องเหนื่อยล้าตรากตรำเหมือนเดิม

เมืองหลวงช่างกว้างและดูวุ่นวาย ผู้คนมากมายต่างคนต่างไปมองหาสิ่งใดที่ใจต้องการ แต่ความฝันนั้นมันไกลเหลือเกินบางวันหิวโหยก็ทนกลืนกิน พักพิงเพียงพอแค่ในห้องเช่าคิดถึงกับข้าวที่แม่เคยทำ รสชาติล้ำลึกติดตรึงในใจ

โอ้เจ้าดอกคูนที่ริมรั้วบ้าน เจ้าจะบานรอวันฉันกลับไปไหมหนทางข้างหน้าแม้จะเหนื่อยเพียงใด ใจยังคงมั่นไม่เคยเปลี่ยนแปรลูกคนนี้จะสู้เพื่อวันพรุ่งนี้ จะเก็บความดีเอาไว้ในใจความจนไม่เคยทำให้คนตาย หากเราไม่หน่ายความเพียรพยายาม

เสียงแคนแว่วมาตามลมพัดผ่าน เหมือนดั่งคำหวานปลอบประโลมใจหยาดเหงื่อที่ไหลคือหยดน้ำตา ผสมปนเปกับความอดทนอีกไม่นานหรอกหนา จะกลับไปหาบ้านทุ่งนาเดิมไปกอดแม่ให้หายคิดถึง ไปเป็นที่พึ่งให้พ่อได้ชื่นใจ

โอ้เจ้าดอกคูนที่ริมรั้วบ้าน เจ้าจะบานรอวันฉันกลับไปไหมหนทางข้างหน้าแม้จะเหนื่อยเพียงใด ใจยังคงมั่นไม่เคยเปลี่ยนแปรลูกคนนี้จะสู้เพื่อวันพรุ่งนี้ จะเก็บความดีเอาไว้ในใจความจนไม่เคยทำให้คนตาย หากเราไม่หน่ายความเพียรพยายาม

ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอรวงข้าวรอวันเก็บเกี่ยวฉันจะกลับไป... กลับไปบ้านเรา