รอยคราบฝนทับเงาบ่าย

วันเวลาที่หมุนไปในเมืองใหญ่มองดูผู้คนมากมายที่เดินสวนทางฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิมตรงกลางท่ามกลางความว่างเปล่าที่ไม่มีใครเห็นกลิ่นไอฝนที่เพิ่งจางไปเมื่อครู่ทิ้งรอยคราบจางๆ ไว้บนถนนสายเดิมฉันพยายามจะลืมเรื่องที่เคยต่อเติมแต่ภาพความหลังยังคงย้อนมาให้จำ

แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายที่ส่องผ่านเงาของต้นไม้ทาบทับลงบนกำแพงความทรงจำเก่าๆ ที่ยังคงแสดงเหมือนหนังที่ฉายซ้ำในใจดวงนี้เราเคยหัวเราะด้วยกันในวันนั้นเคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกันไปไหนแต่สุดท้ายก็เหลือเพียงแค่ความเสียดายที่ตอกย้ำให้ฉันต้องอยู่กับความเหงา

ไม่อยากจะถามว่าเธอเป็นอย่างไรไม่อยากจะรู้ว่าใครที่ยืนข้างเธอแค่ปล่อยให้ความรู้สึกที่มันพร่ำเพ้อค่อยๆ จางหายไปกับสายลม

เพราะว่าโลกใบนี้มันช่างกว้างเกินไปฉันจึงทำได้เพียงแค่รอคอยเธออยู่ตรงนี้ในความทรงจำที่ไม่มีวันเป็นจริงสักทีปล่อยให้เวลาพาใจดวงนี้เดินทางไปแม้รู้ว่าเธอไม่มีวันจะหันมามองแม้รู้ว่าฉันเป็นเพียงแค่คนในความฝันแต่ความรักที่ฉันมีให้เธอนั้นยังคงงดงามอยู่ในใจเสมอมา

ท้องฟ้าเปลี่ยนสีเมื่อตะวันลับขอบฟ้าความมืดมิดเริ่มคืบคลานเข้ามาแทนที่ฉันมองขึ้นไปบนดาวที่ไม่มีแสงสีพยายามค้นหาคำตอบที่ค้างคาทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่งมีเพียงแค่ใจฉันที่ยังเต้นรัวกับความรู้สึกที่ฉันไม่อาจจะกลัวที่จะต้องยอมรับความจริงที่เจ็บปวด

หากย้อนเวลากลับไปในวันนั้นฉันคงจะกอดเธอไว้ให้นานกว่านี้คงไม่ปล่อยให้ความเงียบงันเข้ามาเป็นวิธีที่ทำให้เราต้องจากกันไปไกลแสนไกล

เพราะว่าโลกใบนี้มันช่างกว้างเกินไปฉันจึงทำได้เพียงแค่รอคอยเธออยู่ตรงนี้ในความทรงจำที่ไม่มีวันเป็นจริงสักทีปล่อยให้เวลาพาใจดวงนี้เดินทางไปแม้รู้ว่าเธอไม่มีวันจะหันมามองแม้รู้ว่าฉันเป็นเพียงแค่คนในความฝันแต่ความรักที่ฉันมีให้เธอนั้นยังคงงดงามอยู่ในใจเสมอมา

เพียงแค่ฝันไป...ในวันที่ไม่มีเธอในวันที่ฉันยังคงรักเธอตลอดไป...ตลอดไป...