ลูกยังไม่คืนรัง

ตะวันลับเหลี่ยมเขา เงาไม้ไหวเอนทิ้งทุ่งนาเย็น เห็นเพียงความว่างเปล่าจากบ้านมาไกล ใจมันคอยเฝ้าห่วงใยคนเก่า ที่รออยู่ปลายนาเงินเดือนไม่พอ ค่าเช่าห้องแพงแรงกายที่แบ่ง แลกกับหยาดเหงื่อตากี่ปีผ่านไป ใจยังเป็นห่วงหาแม่จ๋าคอยท่า ลูกยังไม่คืนรัง

คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงบ้านทุ่งคิดถึงความรุ่ง ที่เคยร่วมสร้างมาน้ำตาตกใน เมื่อมองดูแผ่นฟ้าเมืองใหญ่ไร้ค่า ถ้าไร้คนเคียงข้างกายจะอดจะทน เพื่อวันคืนที่ฝันให้พ่อกับแม่สุขสันต์ ไม่ต้องลำบากใจลูกคนนี้จะสู้ ไม่ยอมแพ้พ่ายแม้เหนื่อยเพียงใด ใจยังมุ่งหน้าไปหา

ก้มหน้าทำงาน แลกกับเศษเงินตราหวังเพียงวันหน้า ได้กลับคืนถิ่นฐานทิ้งความเหนื่อยล้า ทิ้งเมืองที่ทรมานกลับไปซบตักแม่กานต์ ที่รอคอยลูกชาย

คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงบ้านทุ่งคิดถึงความรุ่ง ที่เคยร่วมสร้างมาน้ำตาตกใน เมื่อมองดูแผ่นฟ้าเมืองใหญ่ไร้ค่า ถ้าไร้คนเคียงข้างกายจะอดจะทน เพื่อวันคืนที่ฝันให้พ่อกับแม่สุขสันต์ ไม่ต้องลำบากใจลูกคนนี้จะสู้ ไม่ยอมแพ้พ่ายแม้เหนื่อยเพียงใด ใจยังมุ่งหน้าไปหา

รอวันคืนถิ่น...รอวันได้กลับไป...กราบเท้าแม่ที่ปลายนา...บ้านเรา... ที่รอคอย.