ลมหายใจของดิน

แสงแดดอ่อนอาบลงบนหลังคาเก่ารอยเหงื่อไหลผ่านรอยยับบนใบหน้ามือที่กร้านหยาบกร้านจากการไขว่คว้าแลกหยาดเหงื่อมาเพื่อประทังชีวิตไปวันๆตะวันคล้อยต่ำลงทุกทีหนทางที่เดินยังดูมืดมนเกินกว่าจะมองเห็น

ถนนเส้นเดิมที่เคยฝันไว้ไกลแสนไกลความหวังที่วางไว้กลับกลายเป็นเพียงฝุ่นผงคนข้างบนมองลงมาเห็นเพียงตัวเลขที่ลอยลมแต่คนข้างล่างยังต้องก้มหน้าสู้กับโชคชะตาที่บิดเบี้ยวเงินตราแลกเปลี่ยนศักดิ์ศรีของใครในโลกที่ความยุติธรรมถูกตีราคาไว้ต่ำเตี้ย

ฟ้ายังคงกว้าง แต่ทำไมคนตัวเล็กถึงไร้ที่ยืนเสียงสะท้อนจากหัวใจที่ถูกลืมยังคงดังขึ้นในความเงียบงัน

แด่ชีวิตที่ยังต้องดิ้นรนบนทางเดินที่ขรุขระแด่ความฝันที่ยังไม่ยอมแพ้แม้จะถูกเหยียบย่ำเราจะยังคงยืนหยัดด้วยสองมือเปล่าที่มีแม้พายุจะพัดแรงเพียงใด ความจริงก็ยังคงเป็นความจริงเราคือลมหายใจของดิน ที่ไม่เคยสิ้นความหวัง

หากเสียงของเราคือสายน้ำที่แห้งเหือดขอให้มันไหลรวมเป็นกระแสเชี่ยวที่ทลายกำแพงอย่าให้ความกลัวมาขังเราไว้ในกรงขังของความเงียบถึงเวลาที่ต้องถามหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ใต้เงา

แด่ชีวิตที่ยังต้องดิ้นรนบนทางเดินที่ขรุขระแด่ความฝันที่ยังไม่ยอมแพ้แม้จะถูกเหยียบย่ำเราจะยังคงยืนหยัดด้วยสองมือเปล่าที่มีแม้พายุจะพัดแรงเพียงใด ความจริงก็ยังคงเป็นความจริงเราคือลมหายใจของดิน ที่ไม่เคยสิ้นความหวัง

เดินต่อไป... แม้ในวันที่มืดมิดก้าวต่อไป... ด้วยหัวใจที่ยังเต้นอยู่ชีวิตยังต้องสู้... จนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนสี