Aninong Hindi Natatapos

Nakaupo sa gilid ng kalsadang puno ng usokPinagmamasdan ang mga aninong hindi natataposAng mga gusaling abot-langit ang pagkapootSa mga taong sa trapik ay laging nalulunodBitbit ko ang mga alaala sa bulsang butasNg mga hapong lumipas na hindi man lang nasukat

May mga mukhang hindi ko na matandaanNakalimutan na ang pangalan sa gitna ng ingay at alitanTinitingnan ang orasan, tila ayaw nang umusadAng mga pangarap na dati’y kay sarap sambitin at ilahadNgunit heto, nakakulong sa loob ng isang kahonNaghahanap ng daan palabas sa bawat panahon

Hindi na alam kung saan ang hanggananNg sarili kong mundo at ng iyong kalawakanBaka sakaling sa muling pagpikitAng lahat ng sakit ay kusang mawawaglit

Lumilipad ang isip sa hindi maabotSa mga linyang sa puso ko’y nagdudulot ng takotHayaan mo na lang ang agos ng hanginSa mundong ito, tayo ay lilipas dinHuwag nang hanapin ang nawalang ningningDahil sa dulo, tayo lang ang magkapiling

Ang mga ilaw sa lansangan ay unti-unting lumalaboParang mga pangakong napako sa gitna ng kantoNakakapagod din palang maging totooSa harap ng mga taong puro lang naman ang pag-abusoNgunit sa kabila ng lahat, may ngiti pa ring natitiraKahit na ang mundo ay tila isang malaking dula

Bukas ay panibagong pagsubok na namanHahayaan na lang ang tadhana ang magtakda ng hanggananHindi kailangang magmadali, hindi kailangang magpaliwanagSapat na ang narito tayo, kahit pa tayo ay pagod at bagsak

Lumilipad ang isip sa hindi maabotSa mga linyang sa puso ko’y nagdudulot ng takotHayaan mo na lang ang agos ng hanginSa mundong ito, tayo ay lilipas dinHuwag nang hanapin ang nawalang ningningDahil sa dulo, tayo lang ang magkapiling

Tayo lang ang magkapilingSa gitna ng gabing walang hangganHayaan na...Hayaan na...