หยาดเหงื่อดินร้าวสั่น

หยาดเหงื่อที่รินไหล อาบลงบนดินที่แตกระแหงมือที่เคยแข็งแรง วันนี้เริ่มสั่นไหวตามกาลเวลาแบกความหวังใส่หลังคา เดินตามหาฝันที่เลือนลางในเมืองที่กว้างขวาง กลับกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า

ค่าแรงที่ได้รับ พอเพียงแค่ประทังชีวิตไปวันๆตึกสูงที่ตระหง่าน แย่งอากาศหายใจคนตัวเล็กๆความฝันที่ถูกเก็บไว้ ในตู้ไม้เก่าที่ผุพังโลกที่หมุนไปอย่างรังแก ยังคงตอกย้ำให้จำ

มองดูฟ้าที่มืดมิด ไร้แสงดาวนำทางใจเสียงตะโกนที่ไร้เสียง ใครบ้างจะเข้าใจ

เราคือมดงานที่แบกโลกไว้บนบ่าเราคือหยดน้ำตาที่รดลงบนพื้นดินที่แห้งผากแม้ทางเดินจะขรุขระและลำบากแต่หัวใจยังคงเรียกร้องหาความยุติธรรมที่หายไปขอเพียงแค่แสงตะวัน ส่องลงมาถึงคนข้างล่างบ้างได้ไหม

กี่ปีที่ผ่านพ้น คนจนยังคงเป็นคนจนกี่คนที่มีอำนาจ กลับมองข้ามความจริงที่เจ็บปวดคำสัญญาที่หว่านโปรย เหมือนลมที่พัดผ่านไปสุดท้ายเหลือเพียงรอยแผล ที่ยังคงเตือนให้เราต้องสู้ต่อ

อย่าปล่อยให้ความหวัง ต้องตายไปกับความเงียบงันอย่าปล่อยให้ความฝัน ต้องพังทลายลงตรงหน้ารวมพลังของคนธรรมดา เพื่อวันฟ้าใหม่ที่สดใสแม้จะยากเพียงใด เราจะก้าวไปให้ถึงปลายทาง

เราคือมดงานที่แบกโลกไว้บนบ่าเราคือหยดน้ำตาที่รดลงบนพื้นดินที่แห้งผากแม้ทางเดินจะขรุขระและลำบากแต่หัวใจยังคงเรียกร้องหาความยุติธรรมที่หายไปขอเพียงแค่แสงตะวัน ส่องลงมาถึงคนข้างล่างบ้างได้ไหม

สู้ต่อไปนะเพื่อนร่วมทางแม้หนทางจะมืดมนสักวันหนึ่ง... ฟ้าคงเป็นของเราสักวันหนึ่ง... ความหวังจะเป็นจริง