โอ้ลมพัดกลิ่นคูน แคนแว่วทุ่งนา

โอ้ละหนอ... เสียงลมพัดพาใจให้หวนกลิ่นดอกคูนบานสะพรั่งกลางทุ่งนามาเด้อพี่น้อง มาม่วนซื่นกันให้เต็มตาเสียงแคนแว่วมา จับใจคนไกลบ้านเฮา

ตะวันคล้อยต่ำลงดิน แสงสีส้มแดงฉาบทุ่งเหงื่อที่ไหลรินลงพุง จากแรงงานที่ทุ่มเทมาทั้งวันวันนี้แหละหนาที่รอคอย ความเหนื่อยล้าค่อยจางหายไปพลันเก็บเกี่ยวผลผลิตแบ่งปัน รอยยิ้มนั้นคือรางวัลของหัวใจ

เตรียมสำรับกับข้าวปลา อาหารบ้านนาที่คุ้นเคยวงล้อมพี่น้องผองเพื่อนเอ่ย ชวนกันมาเสวยสุขให้เต็มที่เสียงหัวเราะดังลั่นทุ่ง ไร้ความทุกข์ระทมที่เคยมีคืนนี้พระจันทร์ดูสดสี ส่องนำทางชีวีให้เบิกบาน

ม่วนซื่นโฮแซวกันเด้อพี่น้องเสียงแคนทำนองก้องกังวานสั่นไหวร่ายรำไปตามจังหวะหัวใจให้ความทุกข์จางหายไปในพริบตาชีวิตนี้มีแค่ความสดใสร่วมกันร่ายรำไปจนกว่าดาราจะลาลับฟ้าความสุขนี้คือสัญญา ว่าเราจะเคียงข้างกันตลอดไป

มองดูดาวพราวระยับ ทาบทับผืนฟ้ากว้างใหญ่ลมพัดโชยกลิ่นไอ ดินชุ่มฉ่ำใจในยามราตรีความรักความผูกพันแน่นแฟ้น เหมือนดั่งดินกับน้ำที่มีให้โลกรับรู้ถึงศักดิ์ศรี ของวิถีคนบ้านเฮาที่งดงาม

หากวันใดชีวิตต้องเผชิญกับพายุใหญ่จงจำไว้ว่าเรายังมีกันและกันตรงนี้แรงใจที่ส่งต่อจากมือสู่มือด้วยไมตรีคือพลังที่ทำให้เรายืนหยัดอยู่ได้นานเท่านาน

ขยับกายให้พริ้วไหว ตามทำนองที่ใจต้องการไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ ให้เสียเวลาการแค่ส่งยิ้มให้กันและกัน ส่งความฝันให้กันและกันในคืนวันที่มีค่า ให้มันตราตรึงอยู่ในความทรงจำ

ม่วนซื่นโฮแซวกันเด้อพี่น้องเสียงแคนทำนองก้องกังวานสั่นไหวร่ายรำไปตามจังหวะหัวใจให้ความทุกข์จางหายไปในพริบตาชีวิตนี้มีแค่ความสดใสร่วมกันร่ายรำไปจนกว่าดาราจะลาลับฟ้าความสุขนี้คือสัญญา ว่าเราจะเคียงข้างกันตลอดไป

รอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้า คือคุณค่าที่หาซื้อไม่ได้ความรักที่มอบให้กันด้วยหัวใจ คือสิ่งยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดๆ ทั้งปวงมาเด้อ มาม่วนกันให้สุดเหวี่ยงให้เสียงเพลงนี้เป็นเครื่องนำทาง... สู่ความหวังในวันใหม่

เสียงแคนยังคงบรรเลง...รอยยิ้มยังคงชัดเจน...ในใจเราจะมีกันตลอดไปม่วนซื่น... ม่วนซื่น... ให้ใจมันเบิกบานโอ้... หนอ... ความสุขเอย...