เงาจันทร์ในเมืองใหญ่

สายลมพัดผ่านเงาจันทร์ที่เลื่อนลอยความเงียบเหงาค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปทรงท่ามกลางความวุ่นวายที่เริ่มจางลงเหลือเพียงความมั่นคงในใจตนเอง

กลิ่นไอฝนจางๆ บนถนนที่ทอดยาวแสงไฟสลัวแต้มสีสันให้ค่ำคืนนี้ดูเหงาจับใจถ้อยคำที่เคยเอ่ย ยังวนเวียนอยู่ในความทรงจำที่ไกลเหมือนทำนองที่ขาดหายไปในจังหวะของเวลาเราต่างเป็นเพียงเงาที่เดินสวนทางกันไปในเมืองที่กว้างใหญ่แต่กลับหาที่พักพิงไม่ได้เลย

ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับสายน้ำที่ไร้ทิศทางความสับสนที่วางไว้อาจกลายเป็นความกระจ่างในวันใหม่ทุกก้าวที่ย่างเดิน เหมือนการร่ายรำที่ไม่มีใครมองเห็นไกลแค่ปล่อยให้ความรู้สึกได้สื่อสารออกมาโดยไร้คำบรรยายโลกหมุนไปตามใจปรารถนาแต่ตัวเรากลับหยุดนิ่งอยู่ในห้วงแห่งการรอคอย

บางครั้งความจริงก็เหมือนภาพวาดที่เลือนรางยิ่งเพ่งมองเท่าไหร่ ยิ่งดูเหมือนจะไกลออกไปทุกทีหากความสุขคือการปล่อยวางสิ่งที่มีแล้วเหตุใดหัวใจยังคงยึดติดกับสิ่งที่ไม่มีวันหวนคืนเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ยังติดค้างเป็นบทเพลงที่ยังร้องไม่จบในคืนที่ยาวนาน

กลิ่นไอฝนจางๆ บนถนนที่ทอดยาวแสงไฟสลัวแต้มสีสันให้ค่ำคืนนี้ดูเหงาจับใจถ้อยคำที่เคยเอ่ย ยังวนเวียนอยู่ในความทรงจำที่ไกลเหมือนทำนองที่ขาดหายไปในจังหวะของเวลาเราต่างเป็นเพียงเงาที่เดินสวนทางกันไปในเมืองที่กว้างใหญ่แต่กลับหาที่พักพิงไม่ได้เลย

คืนนี้ยังอีกยาวไกลความเงียบงันคือเพื่อนคนเดียวที่เข้าใจปล่อยให้ทำนองค่อยๆ เลือนหายไปกับสายลมเหลือเพียงความว่างเปล่าที่งดงามหลับตาลง... ในความมืดมิดที่โอบกอดเราไว้ทุกอย่างจบลงที่ตรงนี้... ในจังหวะที่หัวใจเต้นแผ่วเบา